YES : ROOSEVELT STADIUM, JERSEY CITY, 17 JUNE 1976

YES : ROOSEVELT STADIUM, JERSEY CITY, 17 JUNE 1976

Disc One (64:26)

Apocalypse
Siberian Khatru
Sound Chaser
The Gates Of Delirium
I've Seen All Good People (Your Move / All Good People)
Long Distance Runaround
The Story Of I (Excerpt)
Clap
Olias Of Sunhillow (Excerpt)

Disc Two (48:57)

Ritual
Heart Of The Sunrise
Roundabout
I'm Down

Label : Rhino Records

Venue : Roosevelt Stadium, Jersey City, New Jersey, USA

Recording Date : June 17, 1976

Release Date : June 17, 2026

Review (Discogs) : This newly released recording, made on June 17, 1976, at Roosevelt Stadium in Jersey City, captures Yes at the height of their creative powers in the mid-1970s—bold, experimental, and in absolute top form. In front of a massive open-air audience as part of their 1976 North American tour, the band delivered sweeping arrangements, virtuoso ensemble playing, and that unmistakable sense of musical grandeur that sets Yes apart as one of progressive rock’s most significant live acts.

Review (De Krenten Uit De Pop) : Een maand na de release van een gloednieuw album van Yes (Aurora) is op het album Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 te horen hoe goed de Britse symfonische rockband in zijn hoogtijdagen was. Symfonische rock is voor mij hooguit een jeugdliefde, maar ik luister nog wel eens naar de albums van Yes en met name naar Yesshows uit 1973. Dat album krijgt er deze week een concurrent bij, want ik ben best onder de indruk van Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. Yes speelde in 1976 niet met Rick Wakeman maar met Patrick Moraz, maar verder hoor je de ultieme bezetting van de band en Patrick Moraz valt me zeker niet tegen. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 was al lange tijd als bootleg te vinden, maar nu is het album gewoon verkrijgbaar in een typische Yes hoes van Roger Dean. Het is voor mij vooral nostalgie, maar het muzikale vuurwerk op het album is absoluut imponerend. Heel lang geleden was ik fan van de Britse symfonische rockband Yes. Het is een band die vorige maand met Aurora nog een nieuw album uitbracht. Het is een album dat vaag klinkt als Yes, maar qua bezetting heeft de band buiten gitarist Steve Howe weinig meer te maken met de band die met name in de jaren 70 behoorde tot de allergrootste (symfonische) rockbands. Op zich knap dat de band nog steeds klinkt als haar jaren 70 versie, maar ik heb Aurora toch snel weer opzij gelegd. Deze week verscheen echter wederom een album van de Britse band en dit album wakkerde de gevoelens voor deze jeugdliefde (of jeugdzonde) wel aan. Dat is op zich niet zo gek, want het deze week verschenen Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 stamt uit de hoogtijdagen van de band. In de jaren dat ik de muziek van Yes bijna dagelijks beluisterde, was het in 1973 verschenen live-album Yessongs met afstand mijn favoriete album van de band. Dat album werd gemaakt met de voor mij ultieme bezetting van de band met zanger Jon Anderson, gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire, toetsenist Rick Wakeman en drummer Alan White. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 werd opgenomen na de release van het album Relayer, waarop niet Rick Wakeman maar de Zwitserse muzikant Patrick Moraz was te horen. Relayer is wat mij betreft het laatste klassieke Yes-album, dat na dit album andere wegen in zou slaan. Ik luister nooit meer naar symfonische rock, maar ik werd toch behoorlijk overrompeld door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976. Allereerst klinkt het album prima. Dat is ook niet zo gek want het concert werd destijds op de radio uitgezonden en werd dus opgenomen met professionele apparatuur. De opnamen zijn al lange tijd als bootleg beschikbaar, maar zit niet tussen het stapeltje bootlegs dat ik nog altijd van de band heb. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 klinkt niet alleen prima, maar wat wordt er ook knap gespeeld en wat is het interessant om een volledig concert te horen (op Yesshows uit 1980 staan maar een paar tracks van deze tour). Enige liefde voor symfonische rock is nodig om te kunnen genieten van het album, maar als die liefde er is maakt Yes een verpletterende indruk. Het gitaarwerk is om te watertanden, de ritmesectie is geweldig en Patrick Moraz speelt wat minder bombastisch dan Rick Wakeman, wat het bandgeluid ten goede komt. Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 knalt bijna twee uur lang uit de speakers. Als de band alles uit de kast trekt wordt een duizelingwekkende hoeveelheid noten op je afgevuurd, maar Yes weet de spanning ook prachtig op te bouwen in haar songs. Van de stem van Jon Anderson moet je houden, maar hij is tijdens het concert in 1976 in zeer goede doen. Natuurlijk is het allemaal vreselijk bombastisch en vaak behoorlijk over de top, maar het klinkt melodieuzer dan in mijn herinnering. Het klinkt ook ruwer dan in mijn herinnering, want naast heel veel muzikaal spierballenvertoon, weet Yes tijdens het concert uit 1976 ook wat rocken is. Om het nostalgische gevoel van het album nog wat te versterken, is het gestoken in een hoes van Roger Dean die aansluit bij die van de Yes albums uit dezelfde periode. Ik verwacht niet dat ik door Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 de symfonische rock weer ga omarmen, maar veel meer dan alle albums die Yes maakte na 1980 (ik heb vreemd genoeg wel wat met de door de critici gekraakte albums Tormato en Drama) weet Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 bij mij nostalgische gevoelens op te roepen.

Review (BiffBamPop!) : When I first became a Yes fan way back in the spring of 1991, there were only three official live releases from the band – Yessongs (1973), Yesshows (1980) and 9012Live – The Solos (1985). At the time, if you wanted to hear live music from the band, you either had those albums or you’d have to comb the aisles of record shows for bootlegs on cassette or CD. They were out there – I remember the first Yes bootleg I ever purchased was a double CD titled Say Yes. It was recorded at Wembley Arena on the band’s 1991 Union tour, and I damn near wore that thing out. Things have really changed in the 30+ years since I became a fan, as there is a wide range of Yes live albums out there now, everything from multi-disc box sets commemorating the band’s 1972 North American tour and that 1991 Union tour, to shows from the recent incarnation of the band. Some of those prickly Yes fans out there complain about the glut of live releases, but since I can recall the days of being underserved when it came to live albums from my favourite band, I have zero issues when we get something new/old in that department. Such is the case with Roosevelt Stadium, Jersey City, NJ, 17 June 1976, a brand new release from Rhino Records that arrives this Friday, July 17. This is the first official release of an oft-bootlegged radio show in front of a capacity crowd. The album was recorded on the “Solo Albums Tour” and features the line-up of Jon Anderson (vocals), Steve Howe (guitar), Chris Squire (bass), Alan White (drums), and Patrick Moraz (keyboards). The sound on Roosevelt Stadium, Jersey City, NJ, 17 June 1976 is fantastic, and I’d wager it sounds better than any bootleg that came before it. I never had this show in my collection, so hearing this on vinyl was my first experience with this performance. It’s safe to say Yes was on absolute fire – they’re playing at a quick, aggressive pace, which especially suits songs like “Siberian Khatru,” “Sound Chaser,” and the epic “Gates of Delirium.” Roosevelt Stadium, Jersey City, NJ, 17 June 1976 also features certifiable Yes classics including “Heart of the Sunrise,” “Ritual,” and the beloved “Roundabout.” Roosevelt Stadium, Jersey City, NJ, 17 June 1976 marks the first time a full-length concert featuring this particular incarnation of Yes has been released, and what stands out to me, apart from the power of the band, is the playing of Patrick Moraz, who stepped into the lofty shoes of Rick Wakeman following Wakeman’s departure in 1974. To my ears, Moraz is a very different player from Wakeman, and while I appreciate his work on the songs he recorded with the band and how he delivers them live, I do find his take on the earlier work not quite right. Not in his playing, mind you, but in some of the keyboard sounds he uses – this really stood out to me in the version of “I’ve Seen All Good People.” Perhaps it’s that I’m so used to hearing Tony Kaye or Geoff Downes in the role that I haven’t quite taken to Moraz’s takes. That’s really a minor quibble; every Yes incarnation has its value, and the 1976 version on Roosevelt Stadium, Jersey City, NJ, 17 June 1976 is as good as any other; it’s just different. For longtime fans, the official release of this exceptional gig is good news and certainly a worthy addition to the Yes catalogue.

Review (ProgWereld) : Yes viert het 50-jarig jubileum van een van hun meest legendarische optredens met het uitbrengen van “Live At Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976”. De eerste officiële release van het live-album volgt relatief kort na de release van het nieuwe studioalbum “Aurora”. Op 17 juni 1976 trad Yes in de Relayer-bezetting, met Jon Anderson, Steve Howe, Chris Squire, Alan White en Patrick Moraz, op voor een uitverkocht Roosevelt Stadium in Jersey City, New Jersey, Verenigde Staten. Het optreden in New Jersey was onderdeel van een grote tournee door de VS met 57 concerten, van 28 mei tot en met 23 augustus. Het kwintet werd midden in hun tournee vastgelegd voor een live-uitzending door het radiostation WNEW-FM in New York. Het optreden is al decennialang een van de populairste ‘bootlegs’ van de band, dit is de eerste officiële verschijning van de originele opname. Een nieuw kunstwerk van huisartiest Roger Dean siert de hoes. De opname uit het Roosevelt Stadium, een voormalig honkbalstadion met een capaciteit van 50.000 zitplaatsen, laat de band op een creatief hoogtepunt horen tijdens de ‘Solo Albums Tour’. Na het succes van “Relayer” (1974) brachten de leden 1975 door met het opnemen van vijf individuele soloalbums; deze tournee van 1976 was de eerste keer dat deze nieuwe stukken in de live-set werden geïntegreerd. Het optreden combineert nieuwe(re) nummers met de volledige bandbezetting zoals The Gates Of Delirium en Ritual met klassiekers als Siberian Khatru en Heart Of The Sunrise. De set bevat ook zeldzame individuele spotlights voor Anderson’s etherische selectie uit “Olias of Sunhillow” en Moraz’ ritmische verkenningen uit “The Story of I”, naast Howe’s karakteristieke akoestische nummer Clap. Het optreden wordt afgesloten met een zeldzame vertolking van I’m Down, oorspronkelijk van The Beatles. Geen Firebird Suite vanaf tape maar een live gespeeld laatste deel van And You And I, Apocalypse genaamd. Een jaar eerder, in hetzelfde stadion, bevatte de setlist nog To Be Over en in eerdere shows van diezelfde tour Squire’s solonummers Hold out your hand en You by my side. Ook Close to the Edge legde het loodje. De volgorde van Ritual en Heart of the Sunrise werd uiteindelijk omgedraaid. De inclusie van de Beatles B side (Help) I’m Down uit 1965 als ultieme toegift is helemaal een vreemde. Maar dat maakt dit optreden van de ‘Solo Albums Tour’ ook wel weer bijzonder. Overigens was I’m Down al in 1991 op verzamelbox “Yesyears” te beluisteren. Een aantal opmerkelijke zaken: er wordt ongekend heftig en vooral hecht gemusiceerd, de energie spat ervan af. Heel anders dan het huidige Yes, maar oké, de heren waren destijds in de twintig. Er is een behoorlijke rol weggelegd voor toetsenman Patrick Moraz die voor een wezenlijk andere aanpak van de nummers zorgt dan voorganger/opvolger Rick Wakeman. De Zwitser is ook over het algemeen goed in de mix te horen, vooral de Moog solo’s komen prima door. Ook Alan White’s drums profiteren van de betere geluidsmix. Heart of the Sunrise is een goed voorbeeld van die verbeterde audiokwaliteit: een prima opname en dito mix, alle instrumenten zijn goed waarneembaar, met name de drumroffels van Alan en Jon’s vocalen. Mijn interesse gaat met name uit naar het complexe jazz-rock-georiënteerde Sound Chaser wat een razende uitvoering krijgt. De mannen hebben er duidelijk zin in, aangespoord door het enthousiaste Amerikaanse publiek. De bijna geschreeuwde dankbetuigingen van Howe en Squire aan het einde getuigen van de euforie waarin de band zich bevond na afloop van het concert. Is hier nu sprake van een nieuwe trend: het opdiepen van oude live opnames en zelfs het oppoetsen van zogenaamde ‘bootlegs’, illegale opnames, met behulp van moderne technieken als AI? Pink Floyd deed het recent met “Live from the Los Angeles Sports Arena, April 26th, 1975” en Yes zelf eerder dit jaar met “Tales from Topographic Tours”, speciaal voor Record Store Day. Mooi voor de echte fan die alleen maar meer wil van hun idolen en gewend is aan de matige tot (waanzinnig) slechte geluidskwaliteit van de meerderheid van de illegale ‘witte’ platen. Een bijzondere ontwikkeling als je het mij vraagt. In dit specifieke geval is er al een hele horde bootlegs van de show uit 1976 te beluisteren geweest: er is immers sprake van een redelijk goede geluidskwaliteit door de van origine FM radio uitzending. De moeite waard voor de echte fan.