THE SAINTS : LONG MARCH THROUGH THE JAZZ AGE

1. Empires (Sometimes We Fall)
2. Break Away
3. Judas
4. Vikings
5. Gasoline
6. The Key
7. A Vision of Grace
8. Imaginary Fields Forever
9. Bruises
10. Resurrection Day
11. Carnivore (Long March Through The Jazz Age)
12. Will You Still Be There

Label : Fire Records

Release Date : November 28, 2025

Length : 57:06

Review (AllMusic) : The death of Chris Bailey in 2022 seemed to mark the end of one of the great bands to come out of the punk scene of the '70s who grew into a great band that could do just about anything, from blue rock rave-ups to orchestrated pop and all things in between. The silver lining in the clouds is that Bailey was able to record one final Saints album. Titled Long March Through the Jazz Age, it was recorded with his longtime drummer Pete Wilkinson along with guitarists Sean Carey and Davey Lane. This basic lineup is buttressed with keyboards, horns, and strings, providing a subtle, gently painted backdrop for Bailey's romantic lyrics and vibrant vocals, still instantly recognizable despite the passing of the years. He fully inhabits the role of world-weary troubadour throughout, singing like he was on the barstool one seat over telling all who will listen his tales of woe and adventure. There's nothing very punk about it, except for the unsparing nature of the lyrics and Bailey's inability to sound anything less than totally honest. His cracked warble gives the ballads hard-fought character, carrying the melody tenderly and straining against the boundaries of his range and emotions. Stately songs like "Vikings" and "A Vision of Grace" give the record its beating heart, hitting hard and lingering like vintage soul songs; the tender "Will You Still Be There" ends the album on a wistful strum and swell of strings as Bailey rides off into the sunset. Along with proving himself a first-rate balladeer, he's also adept at stretching out into rambling singer/songwriter territory on the lengthy, quite majestic "Carnivore (Long March Through the Jazz Age)" while also coming up with a few songs -- like "Judas" and "Breakaway" -- that have the same jangling beauty and grace as the Saints did circa All Fools Day in the late '80s. It's clear that Bailey and his band were drawing from the sound of that era quite heavily, but it's not a backward-looking record at all. Ironically, Bailey sounds full of life and ready to take on any and all comers, sonically and emotionally. Long March Through the Jazz Age is a wonderful final statement for Bailey and the Saints: it's reminiscent of their best post-punk work and serves as a reminder for all who may have forgotten that Bailey's skills as a writer and singer were immense.

Review (Written In Music) : In april 2022 overleed Chris Bailey op 65-jarige leeftijd. Hij woonde toen in Haarlem, de stad waar hij meerdere malen had gespeeld in het verleden, teruggetrokken en langzaam buiten beeld geraakt. Met The Saints schreef hij muziekgeschiedenis, daar is al veel over gezegd en geschreven. Onder die naam bracht Bailey in 2013 nog het fijne King of the Sun uit. Dit Long March Through the Jazz Age is dan de definitieve zwanenzang van Chris Bailey. De opnamen dateren van eind 2018, toen Bailey en Saints drummer Pete Wilkinson naar Sydney waren gevlogen om aldaar met gitarist/engineer Sean Carey (die al met The Saints had getoerd) en een aantal gastmuzikanten (strijkers, blazers en toetsen) opnamen te maken. Met twaalf songs (tien op het vinyl) is deze plaat nog rijkelijk bedeeld. Er was voldoende materiaal op niveau om een waardig album samen te stellen, respectvol naar de erfenis van Bailey. Opener en single Empires trekt losjes voorbij; sfeervol, met vleugjes western en flarden piano. Zonder te imponeren legt de band hier in ieder geval wel een prettige entree neer. Hierna zijn Break Away en Judas direct twee albumhoogtepunten; een helder geluid met krachtige (12-snarige) gitaar en in het geval van Judas strijkers en een dansbaar ritme. Bailey lijkt hier al dan niet bewust even flink te knikken naar een van de piekperiodes van The Saints; de tweede helft van de jaren tachtig, toen de band kwam met de albums All Fools Day en Prodigal Son en de (post)punk had plaatsgemaakt voor wat mildere maar zeker overtuigende heartland rock. Vikings is statig, met akoestische en vervormde gitaar en trompet. De toon is doorleefd en serieus: ‘The storm’s crashing over me’ en ‘Show me the way to the next whisky bar and Lord don’t ask why’ (naar Brechts Alabama Song). Gasoline, met zijn rootsy snarenwerk en vocale bravoure doet wel wat denken aan de Rolling Stones van de jaren zeventig. Hierna trekt de plaat wat minder beklijvend voorbij, al zijn de milde psychedelische tonen van Imaginary Fields Forever wel een prettige oorstreling. En daarmee is tevens de songtitel bekrachtigd. Met de zware tred van Bruises, inclusief stevige riffs, kijkt Bailey terug naar het afgelegde levenspad (‘Must we always wear this disguise?’). Op Resurrection Day hanteert de band een wat theatralere, meer georkestreerde stijl, om met het lange Carnivore (Long March Through the Jazz Age) juist intiemer te klinken, met trompet, akoestische gitaar en piano. Het afsluitende Will You Still Be There, stapt kalm voort met een kamerbreed geluid en slepende mariachi-klanken. Je weet natuurlijk nooit precies of de tracklisting er met Chris Bailey nog aan het roer ook zo had uitgezien. Dat neemt hoe dan ook niet weg dat Long March Through the Jazz Age een waardig slot is en bepaald geen verzameling bij elkaar geschraapte opnamen. Het is een coherente en persoonlijke plaat met een aantal heerlijke, sterke momenten. Een plaat die Chris Bailey terecht weer even in de belangstelling plaatst.

Review (Muziekkrant OOR) : Voordat punk zichzelf uitvond, kwamen The Saints in 1976 met (I’m) Stranded. Het was de tweede punksingle na oerknal Blitzkrieg Bop van de Ramones, die in twee minuten en dertien seconden hoogstpersoonlijk alles dat rock & roll netjes had gemaakt ontwrichtte. (I’m) Stranded was de aftrap van een halve eeuw antipodaal ‘heiligdom’ dat in Australië begon en in Nederland zou eindigen. Terwijl de Britse punklawine haar allesverwoestende werk deed, sloeg Saints-zanger Chris Bailey met droge ogen af richting soul en blues – een graduele transformatie naar doorleefde rock, waarvan Long March Through The Jazz Age het sluitstuk is. Bailey, die al jaren teruggetrokken in Haarlem woonde, overleed in 2022. Zijn zang was eerder vastgelegd in de Church Street Studios in Sydney, met Pete Wilkinson op drums en Davey Lane (You Am I) op gitaar. De veelzijdige zwanenzang opent met Empires (Sometimes We Fall), met naar western neigende gitaren, terwijl we in het rootsy Gasoline flarden horen van onversneden Exile On Main St.-swagger. Op weer andere nummers meandert een trompet tussen subtiele piano- en gitaarloopjes. In Carnivore zingt Bailey nog een allerlaatste maal de blues en neemt daarna voorgoed afscheid met Will You Still Be There, een vraag waarop we het antwoord inmiddels kennen. Na 52 jaar, vier maanden en 27 dagen zijn The Saints uitgemarcheerd.