ROLLING STONES : FOREIGN TONGUES

1. Rough And Twisted
2. In The Stars
3. Jealous Lover
4. Mr. Charm
5. Divine Intervention
6. Ringing Hollow
7. Never Wanna Lose You
8. Hit Me In The Head
9. You Know I'm No Good
10. Some Of Us
11. Covered In You
12. Side Effects
13. Back In Your Life
14. Beautiful Delilah

Label : Polydor

Length : 62:23

Release Date : July 10, 2026

Review (AllMusic) : Reliably placed rumors have had the Rolling Stones breaking up since the mid-'80s and the contentious Dirty Work sessions, and in the 2020s, with Charlie Watts, the band's heartbeat, dead, and founding members Mick Jagger and Keith Richards both in their eighties, the notion that the Stones might finally give up seems increasingly plausible. But these grizzled survivors are still kicking up dust and want us to know they can cut the mustard. After 2016's raw and bluesy Blue & Lonesome and 2023's lively, eclectic Hackney Diamonds, 2026's Foreign Tongues demonstrates they can knock out an energetic, entertaining album with ease. It easily bests anything they cut in the 1990s, and if beating out Voodoo Lounge or Bridges to Babylon isn't much to brag about, it shows Jagger, Richards, Ron Wood, and their various helpers are still excited about being the Rolling Stones, and they're having fun with it, which wasn't the case through much of the '90s and 2000s. Foreign Tongues was knocked out in just a few weeks with producer Andrew Watt (who also worked on Hackney Diamonds), and it sounds admirably live, with Jagger counting off the band on many cuts, and the interaction between Richards' and Wood's guitars, their lingua franca since Some Girls in 1978, connects with a playful swagger that's raucous and satisfying. "Hit Me in the Head" was recorded shortly before Charlie Watts' passing, and his drumming helps make it the album's hardest-rocking track; elsewhere, Steve Jordan handles the drumming, and matches Watts' implacable backbeat with remarkable accuracy, while bassist Darryl Jones fills out the bottom end with sublime simplicity. Steve Winwood handles keyboards on most of the tracks, adding a welcome soulful touch, and while much was made of the fact Robert Smith of the Cure and Paul McCartney both sit in on the sessions, they're practically inaudible, wisely choosing not to upstage the stars of the show (neither does Bruno Mars, who is credited with cowbell on "Never Wanna Lose You"). And Mick Jagger, determined as always to convince us he has found the fountain of youth, somehow seems believable as a skirt-chasing roué and/or a jilted lover, and seems responsible for the (relatively) up-to-date R&B touches on "Jealous Lover" (where he pulls out his "Emotional Rescue" falsetto). He's also capable of sounding genuinely heartsick on the country-accented "Ringing Hollow," and sassy enough on a cover of Amy Winehouse's "You Know I'm No Good" to own it. The closing cover of Chuck Berry's "Beautiful Delilah" strips the tune down to an acoustic country blues, with just Jagger and Richards making the track sound ghostly and thrilling. Foreign Tongues finds the Rolling Stones swinging hard, drawing sweat, and sounding like they still have some business calling themselves the world's greatest rock & roll band, which even they probably never expected to happen when they cut their debut 60 years ago. Could they go on forever? This album is just good enough to make you imagine they could.

Review (Paste Magazine) : In the music video for “In the Stars,” the remaining official members of the Rolling Stones—frontman Mick Jagger, guitarist Keith Richards, and multi-instrumentalist Ronnie Wood—perform a new song while wearing young skin. Now all in their eighties, the band de-aged themselves by working with Deep Voodoo, the AI deepfake company from South Park creators Trey Park and Matt Stone, to recreate their 1970s-era physical appearances. “It’s in the stars, it’s our destiny,” Jagger wails with earnest grandeur as a bunch of people dance around the band with wild abandon at some nondescript house party. It scans as a love letter to their younger, sinewy selves. But by fabricating their appearances to resemble how they looked at the start of a such a pivotal decade in their career—one in which they released classics such as Sticky Fingers, Exile on Main Street, and Some Girls—it feels like they’re trying to remind us of the greatness that once was the rock and roll entity known as the Rolling Stones and the legacy that would soon follow. But it doesn’t feel like they’re trying to convince us that their current form holds up to their halcyon days. Foreign Tongues, their third album of original material this century, says as much. Andrew Watt, the man who has become famous for infusing late-career lifeblood into beloved rock institutions like Pearl Jam, Ozzy Osbourne, and Iggy Pop, reprises his role behind the boards that he previously helmed for 2023’s Hackney Diamonds. Like that album, Watt’s pristine polish sands down the edges and defangs the Stones’ guitar solos, and the shambolic rowdiness that defines the band’s best work is almost entirely absent. Steve Jordan’s drums sound sterile and lifeless on “Never Wanna Lose You,” a song whose most noteworthy trait is that the Cure’s Robert Smith and Bruno Mars perform on it. Opener “Rough and Twisted” plays like faux-gnarly blues, suited to an old dive bar that recently underwent a refurbishment and added neon signs in a misunderstanding of its original appeal. Meanwhile, “In the Stars” is as manufactured and synthetic as the deepfakes in its music video, with its over-compressed guitars and chintzy keys. The band members’ checked-out performances only exacerbate the record’s most glaring stumbles. Jagger commits lyrical clunkers that he does his damndest to make work, as if he’s solving a Rubik’s cube by forcing it with the grip strength of a professional arm wrestler. He rhymes “chemical” with “obsessional” on “Side Effects,” and he sees “neurons go flash in my brain” when his subject “quotes some verse to me to show that you sparkled” on the maudlin ballad “Back in Your Life.” Vocally, there’s much to be desired, too. “Jealous Lover” and “Mr. Charm” have Jagger croaking like Toad at a night of drunken karaoke, and Richards sounds taciturn and uninspired on “Some of Us,” a mandatory phone-flashlight moment at stadium shows for fans to politely humor while they wait for “Street Fighting Man” and “Midnight Rambler.” Fortunately, a posthumous performance by longtime drummer Charlie Watts injects much-needed verve with a propulsive backbeat into “Hit Me in the Head.” Among the greatest contributions to Foreign Tongues’ tedium is its hour-plus runtime. Superfluous, paint-by-numbers covers of Amy Winehouse’s “You Know I’m No Good” and Chuck Berry’s “Beautiful Delilah”—the latter of which features Red Hot Chili Peppers’ Chad Smith on concert bass drum, for some reason—pad out a record already in need of gratuitous editing. Not even an additional Robert Smith appearance on “Divine Intervention” can summon the vigor required to animate what is, by and large, a monotonous slog. Taken as a whole, Foreign Tongues feels impulsive and haphazard, as if the Stones had a bunch of leftover material from the Hackney Diamonds sessions that they simply didn’t know what to do with. Although a carefree attitude can work to a band’s benefit, favoring spontaneity in lieu of overthinking it, that mindset can also lead to a bevy of clutter that muddies the creative waters. The Rolling Stones’ latest album too often falls into that latter camp. When you revisit records like Aftermath and Let It Bleed, you’re reminded that this band is responsible for some of the most vital and influential music ever made. As suggested by that video for “In the Stars,” it seems like the band itself would also rather think about the past.

Review (Record Collector) : It’s almost unbelievable how a band can still be making vibrant rock’n’roll albums over 60 years after their first. Yet Foreign Tongues can stand tall among The Rolling Stones‘ most compellingly evocative works; once you get used to Andrew Watt’s polished production dropkicking the band into modern times while they tangibly revisit their seven-decade past. In 1972, legendary rock critic Lester Bangs described the Stones in Creem as “radiating change but mainly just reworking the most tried and tested elements in their arsenal”. Back then this would have included Keith Richards’ turbo-riffs and Mick Jagger’s animated method vocals shapeshifting and redefining the blues and rock’n’roll that first inspired them, along with country, funk and the ballads they had already elevated into an art form. Joined by Ronnie Wood 50 years ago, that’s pretty much what the Stones have been doing ever since as they, quite miraculously at times, keep on keeping on. As Richards declared after turning 60 in 2003, “Since nobody has sailed this sea before, one expects some storms and some choppy waters… We’re just floating out there and seeing where it can go.” Continuing with nautical metaphors, the canons are fully loaded and pirate flag flying high, along with the commotion a new Stones album can still cause after seven decades. As an obsessed fan since Come On in 1963, that unique excitement refuses to dim, now bolstered by online fan communication. Although the album’s 10 July release was announced US talk show-style in Brooklyn, the Stones used social media mystery and wind-ups before supercharged Chicago blues stampede Rough And Twisted briefly manifested in record shops on 12” wax under 70s secret gig alias The Cockroaches (soon fetching three figures on eBay). The filthy guitars, Jagger’s blistering harmonica and sort of barely containable energy that would have blitzed the Crawdaddy in ’63 boded well, consolidated as B-side of In The Stars, the album’s first single with its Gimme Shelter chorale, chunky Keef riff and Jagger’s uplifting vocal. Foreign Tongues was completed last year after a month at London’s Metropolis Studio with 35-year-old whiz-kid Watt, who also produced Paul McCartney’s recent …Dungeon Lane nostalgia-fest. It was Macca telling Woody about the producer that galvanised the band into recording Hackney Diamonds in 2022 (inevitably recalling the 60s when the Stones and Beatles set release dates not to clash with each other). Despite the rather ugly cover, two plays reveal Foreign Tongues as a solid gold Stones classic, even outshining Hackney Diamonds. Rather than just plundering that album’s offcuts, only four of its 14 tracks date from that period, including the second song Macca contributed bass to and Charlie Watts’ last session. Remembering the 60s again, music papers usually gave new Stones albums track-by-track reviews; probably the best way to deal with this carefully sequenced monster. After Rough And Twisted and In The Stars, Jealous Lover revisits the sweet soul of Beast Of Burden or Fool To Cry, Jagger’s falsetto vocal recalling Emotional Rescue. The gentle guitar interplay is exquisite, along with the organ Steve Winwood plays on nine tracks. Back to all-cylinders rollicking, Mr Charm boasts a supremely sleazy Richards riff even if the high-tech buffing up occasionally threatens to over-egg Jagger’s multi-tracked vocals. Yet it works a treat on Divine Intervention, exploding with the widescreen energy that drives the album, Jagger reaching for the skies. Quite extraordinarily, his voice has rarely sounded stronger or more assured throughout. Mick and Keith have loved country music since the Stones’ earliest days, most famously manifesting in Faraway Eyes but getting more serious on Ringing Hollow’s self-described “love song to America”. After recalling the country’s cinematic allure, Jagger’s heartfelt lament lays into today’s reality where “there’s always a scoundrel trying to whip up a crowd” and “Lady Liberty don’t look so good when there’s a tear in her gown,” bolstered by Richards’ harmony counterpart. The towering chorus and guitar punctuation recalls Sweet Virginia. Upping the tempo with gospel-tinged chorale (including Robert Smith), Never Wanna Lose You could have gatecrashed Some Girls. So could the punk-speed onslaught of Hit Me In The Head, Charlie’s last session, that inimitable swing going full throttle. Covering Amy Whitehouse’s You Know I’m No Good was a gamble pulled off with extra swagger, aided by that Jagger harmonica. Some Of Us is Keith’s track, always one of the more anticipated Stones traditions, strewn with beauties that come from the heart and cut to the bone. After Hackney Diamonds‘ starkly personal Tell Me Straight, Some Of Us can sit with his great ballads of the 90s, his impassioned vocal, enhanced by mounting swells and swirling organ, taking a more universal view in its chorus: “All we need’s a little loving/You pulled the heart out of me/You know that we can’t have everything, some of us are on our knees.” When the Stones and McCartney were working at the same LA studio in late 2022, the Beatle played bass on Hackney Diamonds‘ Bite Your Head Off and the sparkling, planets-vaulting ballad emerging here as Covered In You. After the catchy but somewhat pristine Side Effects, epic soul ballad Back In Your Life becomes this album’s Sweet Sound Of Heaven. Recorded in the June 2025 week Sly Stone then Brian Wilson died, Jagger gives his best vocal performance of the album, losing himself in its lonesome plea while Woody poured his grief into a (sadly edited) nine-minute guitar solo (introduced by Jagger’s infectious “C’mon Woody!”). Like Muddy Waters’ Rolling Stone Blues on its predecessor, Foreign Tongues closes with Mick and Keith (plus Red Hot Chili Peppers guitarist Chad Smith) saluting their past with an intimately acoustic tear-up through Chuck Berry’s Beautiful Delilah, an early set staple immortalised in April 1964’s Saturday Club radio session. Since the 70s, sensation-seeking journalists have, rather pointlessly asked the Stones, “Is this the last time?” Several have already assumed this to be their swansong without asking the band, who might have informed them they’ve already written songs for the next one. “We have something inside us and we want to pull it out,” said Keith at the press conference. “Going in the studio you just want to see how it grows. It’s more a continual process. It’s quite possible that there’s still more in there. And that’s what we look for. There’s gotta be more!” On this sort of form, I really do hope so.

Review (Humo) : Jaren geleden heb ik me voorgenomen om in ruil voor geleverde levensvreugde aan een nieuwe plaat van The Rolling Stones nooit minder dan vier sterren te geven. Maar, zoals een collega-ex-verslaafde zei: zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Als ik meer dan drie sterren zou toekennen aan ‘Foreign Tongues’, zijn er in het oeuvre van The Stones platen die er met terugwerkende kracht zestien à vierentwintig verdienen. Wat evenveel zegt over die oude platen – go check ’em out! – als over deze nieuwe. Uiteraard zijn er verzachtende omstandigheden: The Stones zijn intussen tachtigers (Ron Wood sluit aan op 1 juni 2027) en nadat ze decennialang een vijfspan zijn geweest, zijn ze heden nog maar met drie. De bijdrage van Keith Richards op ‘Foreign Tongues’ is ook nog eens zeer beperkt, en Ronnie Wood krijgt maar af en toe zijn podium. Het is vooral Mick Jagger die alomtegenwoordig is. Charlie Watts overleed op 24 augustus 2021, twee maanden na zijn 80ste verjaardag, en ik herinner me nog mijn vreugdedansje toen hij op het drie jaar geleden verschenen ‘Hackney Diamonds’ zijn opvolger Steve Jordan kwam vervangen in ‘Mess It Up’, middels een uit de archieven opgeviste drumtrack. Watts was essentieel voor de groep, zonder hem zijn het nog steeds The Stones, maar veel minder Rolling. Dat het Watts-vat verder leeg was, bleek al in de tweede track op ‘Hackney Diamonds’ waarvoor één zijner drumtracks uit de archieven werd gehaald: ‘Live by the Sword’. Zelfs een hereniging met een oude baspartij van Bill Wyman en een gastpianootje van Elton John konden niet maskeren dat het een niemendalletje was. Ook de nieuwe plaat staat overigens bol van de gasten – Robert Smith, Steve Winwood, Paul McCartney, Bruno Mars, Chad Smith – maar zonder de liner notes zou je daar geen weet van hebben. Op ‘Foreign Tongues’ doen ze het Charlie Watts-trucje nog eens over in ‘Hit Me in the Head’, niet toevallig één van de banaalste songs van de plaat. ‘Mr Charm’ – zonder Watts – is er nog zo eentje waarvan je denkt: dit is toch echt helemaal niks? Tel daar nog bij dat ik van geen kanten onder de indruk was van ‘Rough and Twisted’, die bluesjam van dertien in een dozijn waarmee het releasecircus op gang werd getrokken, en u begint te begrijpen waarom het feest hier niet in volle gang is. ‘Rough and Twisted’ opent de plaat, en het eerste wat me stoort, is de productie van Andrew Watt, die alles laat klinken als duizend bommen en granaten. Al na amper één song snak ik naar iets rustigs, maar wat volgt is ‘In the Stars’, met die creepy clip waarin The Stones met de hulp van AI een heel klein beetje lijken op zichzelf in de jaren 70. Het doet nadenken over wat op ‘Foreign Tongues’ nog allemaal door AI gegenereerd kan zijn. Dat ik al een paar weken met ‘In the Stars’ in mijn hoofd rondloop, maakt het overigens wel een verdedigbare singlekeuze. Up next is het eveneens zeer genietbare ‘Jealous Lover’, waarin productioneel eindelijk wat gas wordt teruggenomen. Helaas wordt hierin ook mijn tweede grote probleem met ‘Foreign Tongues’ blootgelegd: de aanstelleritis van Jagger. Wat is er gebeurd met ‘alles in functie van de song’, Mick? Of had je daarvoor een strenge Keith nodig? Waar ís Keith trouwens in de backings van deze song, waarin hij zo goed had gepast? Goed, tijd om die drie sterren te verklaren. ‘Ringing Hollow’ is een vintage countryhonk in de stijl van ‘Sweet Virginia’ en ‘Dead Flowers’, met Keith wel degelijk op backing vocals, zij het zeer flauw in de mix. ‘Never Wanna Lose You’ wordt gered door een heerlijk refrein dat aan het beste op ‘Steel Wheels’ doet denken. ‘Side Effects’ is gewoon een goeie Stones-song zonder meer en ook ‘Covered in You’ was zonder de rap van Jagger – kid you not – meer dan de moeite geweest. De grootste verademing op ‘Foreign Tongues’ is het door Keith Richards gezongen ‘Some of Us’, waarin de monsterproductie in rust gaat en zelfs Jagger zich op backings van zijn meest ingetogen kant laat zien. Voor het overige is ‘Foreign Tongues’ op een paar uitzonderingen na de vermoeiendste Stones-plaat sinds ‘Dirty Work’ uit 1986. Bon, ik los het wel weer op. Van de laatste vier platen van The Stones is er heel weinig in mijn Gold List beland, maar toen vorige week in de auto ‘Biggest Mistake’ van het voor driekwart overbodige ‘A Bigger Bang’ voorbijkwam, ben ik voor een vreugdedansje toch weer richting dichtstbijzijnde parking gereden. Op de pechstrook staat het zo gek.

Review (Dansende Beren) : Some Girls verscheen in 1978, het jaar waarin we twaalf werden en voor de eerste keer een album hoorden van The Rolling Stones. Het was een potpourri van stijlen en invloeden die vaak ronduit achteloos waren vertolkt. Maar meer nog dan de opwindende muziek die erop stond, bleef ons één ding levendig en helder bij. Dit was geen gewone rockband, maar een iconisch zootje ongeregeld dat rücksichtslos alle conventionele regels en verplichtingen aan hun gezamenlijke cowboylaars lapte. Ze rookten, zopen en snoven zich een weg doorheen een labyrint van feestjes en tournees. Kortom, rebellie met een hoog aristocratisch gehalte. Hun gedrag ademde een ongebrijdelde vrijheid uit, temeer omdat we zelf vastgesnoerd waren in een Vlaams keurslijf van uitzichtloze middelmatigheid en kleinburgerlijkheid. Die enigszins naïeve idolatrie en puberale fascinatie is voor altijd gebleven. Spijtig genoeg was hun creatieve en muzikale zenit echter al lang voor onze plotse interesse bereikt. Voor ons dus geen Beggars Banquet (1968), Sticky Fingers (1971) of Exile on Main St. (1972) op te halen in de platenwinkel. Wij moesten noodgedwongen aardige (Tattoo You (1981)), wisselvallige (Steel Wheels (1989)) soms zelfs ronduit slechte platen (Bridges to Babylon (1997)) ondergaan. Na een albumpauze van maar liefst achttien jaar (coverplaat Blue & Lonesome uit 2016 niet meegerekend) verscheen drie jaar geleden uit het niets Hackney Diamonds. Een triomfantelijke terugkeer met een rist uitstekende songs zoals “Depending On You” en “Sweet Sounds Of Heaven“. Het werd dan ook een artistieke voltreffer. Geïnspireerd en gedreven trok de groep zich voor hun doen daarom vrij snel terug in de Metropolis Studios te London om Foreign Tongues (studioalbum nummer vijfentwintig (!!)) in te blikken. Opnieuw met producer Andrew Watt, die ondertussen ook Paul McCartney onder zijn hoede nam. Maar in tegenstelling tot de ex-Beatle en zijn verzuchtende melancholie hebben Jagger en Richards falikant de vlucht naar voren genomen. De veertien songs stralen een genadeloze, scabreuze vitaliteit uit. Zonder twijfel omdat de bandleden bijna alles tezamen opnamen in dezelfde ruimte. Die spontaniteit uit zich meteen in “Rough and Twisted”. De eerste single werd in april uitgebracht onder het pseudoniem The Cockroaches. Het veroorzaakte een wereldwijde zoektocht naar de superzeldzame vinyluitgave die in gelimiteerde oplage in de rekken lag van uitverkoren platenzaken. De vuige Chicagoblues stottert en stuitert zich terug naar hun begindagen met een roekeloze knipoog naar hun roemrijke verleden. De deepfake videoclip voor de magistrale tweede single “In The Stars” spreekt wat dat betreft ook boekdelen. Het is een stijlvolle liefdesverklaring aan de The Stones van de jaren zeventig die kwa kleur en warmte het midden houdt tussen de film Almost Famous en de tv-reeks Daisy Jones & the Six. De fictieve tijdmachine draait op Foreign Tongues trouwens constant op volle toeren. “Jealous Lover” kan immers zo op Black and Blue uit 1976. Denk aan “Fool To Cry” op anabolen. Deze poppy derde single floreert dankzij een falsetto van Jagger en een fenomenale pianopartij van Steve Winwood. Van de andere gasten is overigens nauwelijks iets te horen. Zo verdwalen bijvoorbeeld de vocalen van Robert Smith (The Cure) tijdens het funky “Never Wanna Lose You” tussen de apert aanwezige granieten hooks. De track, die zo op Undercover (1983) had gekund, krijgt blijkbaar ook nog een flard koebel mee van Bruno Mars. Alleen McCartney bast redelijk vakkundig op het wat mindere “Covered In You”. De tijdreis gaat daarentegen imposant verder met “Ringing Hollow.” Hier flitst men terug naar een mythisch Amerika, de enormiteit van zijn ongrijpbaarheid gelouterd door een countryrocker pur sang met een hoofdrol voor de hemelse dobro van Ronnie Wood. De immer onderschatte Wood schittert later opnieuw met een haast sacrale solo op het mijmerende “Back In Your Life”, gezegend met een refrein waar Noel Gallagher ’s nachts van wakker gaat liggen. Gitaren spelen sowieso de absolute hoofdrol op Foreign Tongues. Watt serveert ze snedig, brutaal en zonder franje. In dat opzicht swingen de sublieme laatste minuten van het rockende “Divine Intervention” lekker ouderwets de pan uit. Zelfs wanneer Keith Richards een versnelling lager schakelt voor het soulvolle “Some Of Us” (met een zweem van “Ruby Tuesday”), spelen de gloedvolle toetsen van Benmont Tench (bekend van Tom Petty and the Heartbreakers) slechts tweede viool. Het punky “Hit Me In The Head” herbergt dan weer een van de laatste opnames van de ondertusen al bijna vijf jaar overleden drummer Charlie Watts. Hoewel bassist Darryl Jones en drummer Steve Jordan er voortdurend een krachtige, soms zelfs nijdige groove op nahouden, blijkt het unieke en soepele ritmegevoel van Charlie nog steeds moeilijk te evenaren. Vreemd genoeg klinkt Jordan nog het meeste als Watts op de Amy Winehouse-cover “You Know I’m No Good”. Vrij trouw aan de originele versie, wordt deze gezapige vertolking alsnog gered door de hese mondharmonica van Jagger die zijn beste Little Walter opvoert. Afsluiten doen we met “Beautiful Delilah”, een rauwe Mississippi Fred McDowell-cover ooit nog verbasterd door Chuck Berry. En zo sluit de muzikale cirkel zich bijzonder fraai. We moeten het alleen nog even over de teksten hebben. Jagger vertelde onlangs dat zelfs voor zijn doen Foreign Tongues decadent dystopisch aanvoelt. De sneer naar Elon Musk op “Mr Charm” of de vage politieke dubbelzinnigheid op “Ringing Hollow” geven hem overschot van gelijk. Maar als het feestje dan toch moet uitdoven, dansen we met een opgestoken middelvinger op de uitbarstende vulkaan. Wanneer je de tachtig passeert is er immers geen tijd meer te verliezen. ‘And I’m going out in a blaze’ klinkt het navenant op “Divine Intervention”. Foreign Tongues tart uitbundig met ons aller sterfelijkheid maar doet dat met een niet aflatende overlevingsdrang. In schril contrast met de negatieve zeitgeist anno 2026, sturen The Rolling Stones een auditieve postkaart vol spelplezier naar een toekomst waarin rockbands, wegens de verderfelijke opkomst van AI, naar alle waarschijnlijkheid niet meer zullen bestaan. Een goede vriend van ons vergeleek dit album enigszins met Voodoo Lounge (1994). Ook toen herrees de band uit de dood met een hommage aan hun oorspronkelijk bestaansrecht. Foreign Tongues klinkt zowaar nog essentiëler. Een teken dat leeftijd en vergankelijkheid er mits een juiste levensvisie eigenlijk niet zoveel toe doen. Laat ons met de brok in de keel met die gedachte eervol afsluiten met de woorden van Keith Richards in zijn meest recente interview voor de Engelse kwaliteitskrant The Guardian: ‘Now we go into the whole great-grandkids thing. They suddenly give you another mirror to look into where you’re from’.