THE MARCUS KING BAND : CAROLINA CONFESSIONS

1. Confessions
2. Where I'm Headed
3. Homesick
4. 8 A.M.
5. How Long
6. Remember
7. Side Door
8. Autumn Rains
9. Welcome 'Round Here
10. Goodbye Carolina

Label : Fantasy Records

Release Date : October 5, 2018

Length : 48:42

Review (Written In Music) : Ik had nog nooit van Marcus King gehoord tot ik het verzoek kreeg om zijn nieuwe album te recenseren. Dat mag ik mezelf aanrekenen want halverwege het eerste nummer is al duidelijk dat we hier te maken met een getalenteerd muzikant. De optredens in Nederland zoals op de rhythm & blues night in Groningen en zijn eerste twee albums heb ik gemist, maar die schade hoop ik een keer in te halen. Carolina Confessions is het derde album van The Marcus King Band en dat is een plaat waarvan heel wat mensen blij gaan worden. Marcus King komt uit het zuiden van de Verenigde Staten en dat hoor je terug in zijn muziek. Vrijwel alle liedjes hebben dat warme, laid-back gevoel dat menig muzikant uit de zuidelijke staten eigen is. Dat relaxte bluesrockgeluid dat zoveel artiesten nastreven, schudt Marcus King moeiteloos uit zijn mouw. De naam van gezelschap eindigt overigens niet voor niets op Band want de groep bestaat uit zes muzikanten die naast jazz, psychedelica en blues natuurlijk ook invloeden van vakbroeders als The Allman Brothers en Tedeschi Trucks Band meebrengen. Het instrumentale spectrum is door piano, orgel, trompet, saxofoon, trombone veel breder dan bijvoorbeeld bij Gov't Mule waar het vooral draait om gitaar, bas en drums. De stem van Marcus is behoorlijk soulvol en dat zou je niet verwachten als je de jonge knul ziet want qua verschijning lijkt hij wel de kleinzoon van Ronnie van Zant. Na een paar nummers is duidelijk dat de geest van zowel The Allman Brothers als Tower of Power door de muziek waart. Op prettige, bijna gemoedelijke wijze trekken de nummers voorbij en voor je het weet is het album alweer (dik 48 minuten) voorbij. De aanstekelijke, enigszins melancholische mix van verschillende muziekstijlen luistert dus lekker weg, maar bevat tegelijk niets nieuws. Prijzen voor originaliteit zal Marcus King niet snel in de wacht slepen, maar dat lijkt me ook niet zijn ambitie. Hij wil gewoon een lekkere pot muziek maken en slaagt daar cum laude in. Luister naar het eerste nummer Where I'm Headed en je hebt een goed beeld van wat je op dit album kunt verwachten. Een rustig piano intro, lekker gitaarwerk, voet van het gas bij de coupletten om vervolgens weer aan te zwellen in opmaat naar het refrein en natuurlijk een ingetogen gitaarsolo. Het navolgende Goodbye Carolina is hetzelfde laken een pak, midtempo, een beetje noodling op een slide gitaar en een fijne Allman Brother Band vibe. Op het relaxte Homesick is er een hoofdrol weggelegd voor de blazerssectie, terwijl we 8 A.M. toch wel wat invloeden van de band Chicago (zoals ze klonken in hun begindagen). Het tempo op de eerste vier nummers ligt laag, daarom is het enigszins rappere How Long een welkome afwisseling. Halverwege is wel duidelijk de Marcus King Band met goede nummers op de proppen komt, maar ook dat die wel erg in elkaars verlengde liggen. Remember verandert dat beeld niet ondanks de prominente rol voor de akoestische gitaar. Side Door en Autumn Rains volgen de inmiddels wat voorspelbare formule. Bij Welcome Round' Here leven we weer op dankzij de blazerssectie en de vrolijke sfeer. Het nummer sluit conform de southern rocktraditie af met een mooie climax waarin dit keer niet de gitarist maar saxofonist een hoofdrol heeft.

Review (Blues Magazine) : Marcus King is met zijn oude ziel, gouden strot en soulvolle Southern bluesrock helemaal hot en happening op dit moment. Hij is pas 22 jaar maar klinkt en maakt muziek als een doorgewinterde muzikant, een oude rot in het vak. Hij leerde de fijne kneepjes van het vak van niemand minder dan Warren Haynes (Gov't Mule, The Allman Brothers Band) en Derek Trucks (The Allman Brothers Band, Tedeschi Trucks Band) en schrijft teksten alsof hij alle leed en pijn van de wereld allemaal al heeft gezien, gevoeld en meegemaakt. Haynes was zelfs zo onder de indruk van de toen 19-jarige King dat hij zijn eerste album 'Soul Insight' uit 2015 releaste, hem een platencontract aanbood bij zijn label 'Evil Teen' en zijn tweede plaat 'The Marcus King Band' in 2016 produceerde. King's nieuwste release, 'Carolina Confessions' werd geproduceerd en gemixt door Grammy Award winnaar Dave Cobb (Chris Stapleton, Jason Isbell, Sturgill Simpson, John Prine) en opgenomen in Nashville's iconische RCA Studio A. Muziek maken zit King in het bloed. Zijn overgrootvader speelde viool, zijn opa was violist en gitarist en zijn vader, Marvin King, is zanger en gitarist en toerde in de jaren zeventig met verschillende artiesten, evenals met zijn eigen band; Marvin King & The Blues Revival. Voor Marcus is zijn vader zijn meest favoriete gitarist en grootste inspiratiebron. Bloed kruipt dus letterlijk waar het niet gaan kan. De jonge King schreef al liedjes en bestierde het podium vanaf zijn elfde en is inmiddels al tien jaar lang bandleider. Zijn primaire gitaar op 'Carolina Confessions' is een Gibson 345 uit 1962 en was ooit van zijn opa. Je kunt wel stellen dat zijn familie erg belangrijk voor hem is en van grote invloed is geweest op zijn carrièrekeuze. Alle liedjes op deze nieuwste release schreef King zelf, behalve How Long, die hij samen schreef met Dan Auerbach van The Black Keys en liedjesschrijver Pat McLaughlin. Het is een sprankelend soul nummer en tevens, hoe kan het ook anders met de hulp van twee hitschrijvers, een echte meezinger. Ook op de rest van de plaat is de soul invloed goed te horen. Daarmee verschilt dit album met zijn twee voorgangers, die veel meer blues en Southern rock georiënteerd waren. Op 'Carolina Confessions' durft de eigenzinnige King naast blues, Sounthern rootsrock en Americana, ook uitstapjes te maken naar funk, soul en jazz. Hiermee krijg je automatisch een sound die een stuk minder gericht is op de gitaar, maar daarnaast veel ruimte biedt voor blazers en toetsen. Marcus' geluid is volwassener geworden. Het spreekt meer. Het is sprankelend, levendig, energiek en bovendien zit er veel meer gevoel in. De band vormt echt een geheel en de leden tillen samen de plaat naar een hoger niveau. Ze spelen met verve en passie. 'Carolina Confessions' zou goed tot één van King's betere werken kunnen gaan behoren. Het is in ieder geval zijn beste plaat tot nu toe. Marcus King doet niet onder voor de groten. Sterker nog: ik denk dat menig artiest een puntje kan zuigen aan zijn expressieve gitaarspel, waanzinnige, vurige soulvolle zang en uitzonderlijk volwassen teksten. Hij is een bovennatuurlijk multi-talent. Een wonderkind. Niet voor niets wordt hij gezien als de vierde 'King' naast BB King, Freddie King en Albert King. Hij gaat een gouden toekomst tegemoet.