MARILLION : MARBLES

Disc One (53:39)

1. The Invisible Man
2. Marbles I
3. Genie
4. Fantastic Place
5. The Only Unforgivable Thing
6. Marbles II
7. Ocean Cloud

Disc Two (45:09)

1. Marbles III
2. The Damage
3. Don't Hurt Yourself
4. You're Gone
5. Angelina
6. Drilling Holes
7. Marbles IV
8. Neverland

Label : Madfish

Release Date : October 5, 2004 (Deluxe Edition : April 2011)

Review (AllMusic) : Marillion surprised the European market by earning Top Ten placings in the U.K. and Holland for its single "You're Gone" in the spring of 2004, but the comeback wasn't hard to figure if you listened to the record, which found the band making like U2, with a martial beat, a sustained, repetitive guitar figure, and Steve Hogarth keening, "You are the light," in his best impression of Bono. Elsewhere, Marbles, the band's 13th studio album in 21 years, for the most part recalled not so much U2 as a more long-standing influence, Pink Floyd. From the album cover and graphics in the CD booklet, which revealed the influence of Hipgnosis, the firm that did the same work for Pink Floyd, to the lengthy closing track, "Neverland," with its echoing vocals, Marillion, a group formed in the shadow of progressive rock progenitors like Genesis and Pink Floyd demonstrated that they had no trouble continuing the tradition. Indeed, leading things off with the slow, moody 13-plus-minutes of "The Invisible Man," Hogarth showed an interest in melancholy introspection to rival anything on Pink Floyd's Wish You Were Here. The song set the album's tone, as Hogarth lamented his deterioration not so much into an invisible man as, perhaps, a ghost whose former romantic partner cannot hear or feel him. "When you stumble," he wailed, "you will stumble through me." "You're Gone," despite that heroic Edge-like guitar work, continued the moping about romantic disappointment, while "Angelina" found Hogarth praising either a late-night disc jockey or a phone-sex worker, it was hard to tell which. By the time of "Fantastic Place," he seemed to be getting over his depression, however, and in the playful "Drilling Holes," he was even telling jokes ("A girl came to help out in the kitchen/And by the evening/We found we were all washed up"). "Neverland" suggested that the old love had returned or been replaced (maybe by that girl who came to help out) as Hogarth celebrated "Wendy/Darling/In the kitchen/With your dreams." Meanwhile, the band churned out patterned rock music that rose and fell in forcefulness, with only slight regard to the singer's emotional ups and downs. If the result didn't seem to quite live up to the evident seriousness with which it was presented, this was nevertheless a band that knew how to play together cohesively and work up to some rousing climaxes.

Review (ProgWereld) : Weinigen zal de ophef rond het uitbrengen van “Marbles” zijn ontgaan. Hiermee hebben ze hun dertiende studioschijf afgeleverd, waarmee de band zich, zeker gelet op de inhoud ervan, definitief mag rekenen tot de groten der aarde (als ze daar al niet tot behoorden). Op de hoes van ”Marbles” staat een jongen die twee knikkers voor z’n ogen houdt. Ze versperren hem de blik op de buitenwereld. Zijn glasharde ‘ogen’ hebben geen uitdrukking meer. De introverte binnenwereld van een gestoorde geest vormt het thema op deze prachtige plaat en dat is aan de heren Hogarth, Rothery, Kelly, Trewavas en Mosley wel toevertrouwd.Met “Marbles” heeft de band een kunstwerk gecreëerd zoals dat na ”Brave” uit 1994 niet meer is gemaakt. De cd is een vloeiende aaneenschakeling van emoties, een op en neer gaan van gevoelens zonder dat het vijftal zich daarbij verliest in langdradige landerigheid of extreem uitbundige stukken. Aanvankelijk lijkt “Marbles” niks nieuws onder de zon, maar al snel blijkt dit een overkoepelend sleutelalbum te zijn dat per nummer het beste herbergt dat Marillion te bieden heeft. De elf nummers hadden net zo makkelijk als één nummer gepresenteerd kunnen worden en het is dan ook des te opmerkelijker dat deze enkel-cd, zoals hij dus in de winkel ligt, een met vier nummers ingekorte versie is van de dubbelaar die de fans op voorhand hebben kunnen kopen. Van de eerste cd ontbreken drie nummers en van de tweede één. Als gevolg daarvan is de volgorde van de nummers aangepast. Het resultaat is de goed lopende lijn in de muziek. Zo is het typische Marillionnummer Fantastic Place naar achter gezet om daar z’n effect te hebben. Het ingetogen begin valt goed na het aanstekelijke ritme van Don’t Hurt Yourself. De single You’re Gone, met z’n geprogrammeerde drumritme, en het broeierige Angelina zijn strategisch gezien naar voren gehaald. Of You’re Gone een dikke hit zal gaan worden valt nog te bezien. Daarvoor is de ritmiek iets te eenzijdig en had wat meer verschil tussen couplet en refrein de kans daarop vergroot. Aan het gitaarspel van Steve Rothery zal het niet liggen. Het U2– of Simple Minds-achtige jaren ’80-geluid is ijzersterk. Rothery maakt sowieso over de gehele cd een geweldige indruk. Neem bijvoorbeeld de fluwelen aanslagen van zijn jazzy solo in Angelina of het lekkere akoestische slagje van Don’t Hurt Yourself. Neem Fantastic Place met z’n bombastische Transatlantic-eind of de heerlijke uithalen van afsluiter Neverland. Zowel de enkel-cd als de dubbelaar beginnen beide met The Invisible Man en hebben Neverland als afsluiter. Met The Invisible Man opent “Marbles” voortreffelijk. De strekking van het nummer is: ík ben niet gek, maar de wereld. Het heeft een onderhuidse spanning die constant voelbaar is. Atmosferische klanken, ambiente drumloops, stuwend baswerk en subtiel gitaarspel omlijsten de steeds maar intenser zingende Hogarth. Na een abrupte sfeerwisseling brengen piano en briljante bluesgitaar het nummer naar een weergaloos, maar veel te kort slot. Ook de tussenliggende gezongen Marbles-stukjes zijn alle vier overgekomen van de dubbel cd. Ze vormen met hun relaxte inslag het frame voor de grote nummers en houden de aandacht van het ene naar het andere nummer goed vast. Met name het toetsengerichte Marbles III vormt de perfecte opmaat voor Drilling Holes. Zinderend vullen de pulserende synthesizers van Mark Kelly het geluidsbeeld, op een dynamische ondergrond van bas en drums. De tempovallen in dit sublieme nummer gaan richting Porcupine Tree, evenals de warme productie die dit nummer, zoniet heel de cd heeft meegekregen van Dave Meegan. Het beste heeft Marillion uiteraard voor het laatst bewaart. Met Neverland komt de hele cd tot ontlading. Het heeft de allure van nummers als King, This Strange Engine en If My Heart Were A Ball It Would Roll Uphill en het moet dan ook wel heel raar lopen wil dit nummer niet uitgroeien tot een klassieker van jewelste. Fascinerend is trouwens het creatieve gebruik van echo op de zang. Echt zeer indrukwekkend. Tot slot staat er nog een bonusnummer op de cd, de single-mix van You’re Gone voor wat het waard is dan. Eigenlijk is dit het enige minpuntje van deze cd. Dit doet echter niets af aan het feit dat “Marbles” een geweldig album is, een album dat doet hunkeren naar meer. Dat kan want de dubbel cd is uitsluitend via de site van de band voor iedereen verkrijgbaar. Liefhebbers van Marillion, doe jezelf een enorm plezier en haal deze verplichte aanschaf in huis. Aanvulling 2011: Wat ben ik blij dat ik in 2004 de promo van de enkelvoudige “Marbles” heb mogen recenseren. Vrijwel meteen wist ik dat ik voor de dubbelvariant van dat kunstwerk moest gaan. Ik vond de enkelvoudige cd al zo ontzettend gaaf en toen ik vernam hoe weergaloos de luxe dubbel-cd met z’n prachtige foto’s was, wist ik het zeker. Ik wil de enkelvoudige beslist niet degraderen tot een murpel, maar ik heb met deze dubbelaar wel twee stuiters in mijn bezit. De meerwaarde van de vier nummers die niet op de enkelaar staan maar wel op de dubbel is groot. Wat moet Marillion een enorme klus gehad hebben om deze vier nummers te skippen voor de enkelaar, want kwaliteit was blijkbaar absoluut niet het criterium daarvoor. Zo is Genie een pakkend nummer met lekker U2-achtig gitaarspel en klinkt The Only Unforgivable Thing heerlijk emotioneel. Ocean Cloud is van exceptionele schoonheid. Deze epic is zo onmetelijk mooi, ik durf hem amper te beschrijven. Door de fraaiste zanglijn ooit gecomponeerd is dit nummer en daarmee ook de hele dubbel-cd niet in geld uit te drukken, zo essentieel. Op de tweede schijf staat het heftige The Damage en dat tikkeltje agressie is precies datgene waar het de enkelaar aan ontbreekt. Briljant ! In 2011 is deze luxe dubbelaar opnieuw uitgebracht en dat is terecht. Kijkend naar de prachtige foto’s en luisterend naar de schitterende muziek is het glashelder: “Marbles” moet er altijd zijn.