LUCINDA WILLIAMS : WORLD'S GONE WRONG

1. The World's Gone Wrong
2. Something's Gotta Give
3. Low Life
4. How Much Did You Get For Your Soul?
5. So Much Trouble In The World (with Mavis Staples)
6. Sing Unburied Sing
7. Black Tears
8. Punchline
9. Freedom Speaks
10. We've Come Too Far To Turn Around

Label : Highway 20 Records

Release Date : January 23, 2026

Length : 47:35

Review (Dansende Beren) : Toen Lucinda Williams in 2020 geveld werd door een ernstige beroerte, leek haar imposante en invloedrijke loopbaan abrupt aan een vroegtijdig einde te komen. De artieste uit Lake Charles, Louisiana kwam in haar leven echter al voor hetere vuren te staan. Zo kampte ze jarenlang met de gevolgen van een traumatische jeugd en worstelde ze met de implicaties van haar geflirt met drank en drugs. Wie grasduint in haar recente autobiografie (met de toepasselijke titel Don’t Tell Anybody The Secrets I Told You (2023)) wordt al snel geconfronteerd met zowel wilde feestjes met cultschrijver Charles Bukowski als een pijnlijke adolescentie, bemoeilijkt door een geesteszieke moeder. Lucinda werd vaak verwaarloosd, soms zelf opgesloten. Pas later kwam ze van haar vader (dichter Miller Williams) te horen dat haar moeder op jonge leeftijd seksueel werd misbruikt door enkele van haar familieleden. Die wetenschap tekende Lucinda voor de rest van haar leven. In plaats van te verdrinken in een poel van zelfmedelijden, werd het aanvaarden van deze harde realiteit een flagrante wegwijzer voor haar latere muzikale carrière. Die combinatie van empathie en strijdvaardigheid is terug te vinden in bijna al haar albums. De eerste plaat na haar infarct, Stories from a Rock N Roll Heart (2023) was misschien wel een onverwachte prestatie an sich, maar blonk vooral uit in flauwe, ietwat gladde klassieke rock. En daar konden zelfs gasten als Bruce Springsteen en Margo Price niets aan verhelpen. Op dit zestiende studioalbum ligt de lat gelukkig terug hoger. Williams kan nog steeds geen gitaar spelen, maar daar heeft ze een ronduit briljante oplossing voor gevonden. Naast haar trouwe bandleden Doug Pettibone (gitaar), David Sutton (bas) en Brady Blade (drums), heeft ze zonder pardon Marc Ford ingehuurd. Ford kennen jullie zonder twijfel van zijn periode tijdens de hoogdagen van The Black Crowes, maar is ook als soloartiest en producer alom gewaardeerd. Check in dat opzicht zeker zijn livealbum Live In Germany uit 2021 en het debuutalbum van zijn onderschatte band Burning Tree (1990). Met het titelnummer “The World’s Gone Wrong” opent de plaat meteen erg sterk en vastberaden. Het geluid is vol, maar toch relaxed en stoelt op een verslavend amalgaam van country, blues en rock. Die lijn wordt imposant doorgetrokken op het venijnige “Something’s Gotta Give” waarop Pettibone en Ford subliem duelleren. Dat broeierige kunstje herhalen ze ietsje later even geslaagd op “Sing Unburied Sing”, bijgestaan door het pompende orgel van Rob Burger. Er wordt echter muzikaal ook uit andere vaatjes getapt. Zo is er “Low Life”, een verrassende samenwerking met Adrianne Lenker en Buck Meek van Big Thief, over een jukebox in een lokale bar met muziek van blueslegende Slim Harpo. Het is overigens ook een van de weinige hoopgevende songs op het album. De algemene tekstuele teneur is immers desperaat doch lankmoedig berustend. In interviews verkondigde Williams zonder verpinken dat ze een statement wilde maken tegen de verharde Amerikaanse politieke polarisatie. Opgegroeid in een gezin waar raciale integratie vanzelfsprekend werd geacht, ziet Lucinda de destijds zo moeilijk verworven burgerrechten als sneeuw voor de zon verdwijnen. De samen met Mavis Staples gezongen cover van Bob Marley’s “So Much Trouble In The World” spreekt wat dat betreft boekdelen. En ook het bluesy tweeluik van “Black Tears” (‘The dream is deferred and the churches are burning’, gebaseerd op de rassenrellen in Birmingham, Alabama van 1963) en “Punchline” is veelzeggend. Toch herbergt deze rebelse, halsstarrige houding van Williams ook een instinctieve acceptatie van het onvermijdelijke lot van de mensheid. Onze evolutie zal altijd worden bepaald door een archetypische strijd tussen goed en kwaad. En daar zullen we hoe dan ook vrede mee moeten nemen. Eindigen doet ze met het countryachtige “We’ve Come Too Far To Turn Around”. Initiëel uitgebracht op Vanished Gardens (2018), haar collaboratie met saxofonist Charles Llyod, is het nu een teder duet met Norah Jones geworden. De tijdloze ballad, gedragen door een sensuele piano weigert toe te geven aan de moderne, filosofische malaise en is een oproep tot verzet. Het is die constatatie die van World’s Gone Wrong een oprecht en waardig kunstwerk maakt. Met zin voor detail en ruimte geproduceerd door haar man Tom Overby en Ray Kennedy. En ook al is Lucinda Williams op moment van schrijven bijna drieënzeventig jaar geworden, haar stem is sterker dan ooit. Het lijkt wel alsof het ontbreken van de afleiding van het gitaar spelen haar concentratievermogen heeft aangescherpt. Nu eens Dylanesk op de garagerocker “How Much Did You Get For Your Soul” dan weer soulvol op het funky “Freedom Speaks”. Alles bij elkaar opgeteld is het op World’s Gone Wrong ronduit genieten geblazen. Om het met de woorden van Lucinda zelf te zeggen: ‘Lookin for comfort in a song, everbody knows the world’s gone wrong’.

Review (Pitchfork) : World’s Gone Wrong is an album title suited to the times, one that suggests Lucinda Williams is seeking some meaning amid the mayhem. It’s a notion amplified by the song titles: “Something’s Gotta Give,” “How Much Did You Get for Your Soul,” “Freedom Speaks,” and “We’ve Come Too Far to Turn Around” all seem to address the condition of constant chaos. Topical as it is, part of World’s Gone Wrong is grounded in tradition. The title derives from “The World Is Going Wrong,” an old blues song by Mississippi Sheiks—one irresistible to Bob Dylan, who named a collection of blues and folk standards World Gone Wrong in 1993—and Bob Marley’s “So Much Trouble in the World” has a prominent place on the record, closing out its first side. Williams sings “So Much Trouble in the World” as a duet with Mavis Staples, and the soul legend is hardly the only guest here. Norah Jones plays on the placid closer “We’ve Come Too Far to Turn Around,” Willie Nelson’s right-hand man Mickey Raphael lends harmonica to “Low Life,” and upcoming country singer Brittney Spencer sings on a pair of songs. All these additional voices add the slightest suggestion of communion to World’s Gone Wrong: Everybody is banding together to gather strength so they can pull through. With its stately spiritual crawl, “We’ve Come Too Far to Turn Around” makes the connection explicit, but that song serves as the record’s benediction, closing the proceedings on a note of elegiac hope. For the rest of the record, Williams revels in the comfort of rock’n’roll, encouraging her band to play loud even when they’re playing slow. The band, which remains anchored by bassist David Sutton and now features onetime Emmylou Harris drummer Brady Blade and former Black Crowes guitarist Marc Ford, sounds big and greasy, as comfortable with a slow, Stones-y swagger of “The World’s Gone Wrong” as they are with the swampy blues of “Black Tears” or the spritely soul of “Freedom Speaks.” There’s a casual, authoritative swing to their performance that belies the stylistic range on the record; the songs touch upon different traditions, yet all sound of a piece. Their professionalism does lack a sense of urgency, though. When Williams sings about “false gods and deceivers, playing on our deepest fears” on “Punchline,” it’s to a modulated, noir-ish blues; when she laments, “There’s a heaviness to these days… I think we’ve lost our way” on “Something’s Gotta Give,” the guitars and rhythms offer moody, muscular support. The suppleness of the band softens Williams’ tales of despair, transforming them into songs of solace, not outrage. This isn’t an album designed to provoke action; it’s to console kindred spirits. To that end, the key song is “Low Life,” a slow-burner about a dive bar where Slim Harpo’s playing on the jukebox, the bartender pours good hurricanes, and nobody knows her face. “I guess this is the lowlife, but it’s where I wanna be,” Williams sighs as she sinks into a groove that feels so familiar, it seems eternal. Sometimes, those familiar chord changes provide enough sustenance to get by.

Review (Muziekkrant OOR) : Ik ga de jeugd van tegenwoordig nooit kunnen wijsmaken dat fysieke mediadragers waarde hebben in dit tijdperk van all you can eat-mediaconsumptie, maar zou ik dat nog proberen, dan zou ik waarschijnlijk met de volgende twee zinnen beginnen. Tijdens het bladeren door de platen in mijn platenkast stuitte ik op The Ghost Of Highway 20. Een algoritme had me nooit richting deze plaat geleid. Ooit heb ik dit album van de Amerikaanse singer-songwriter Lucinda Williams aangeschaft op basis van een tip. Op de plaat zingt Williams met gepijnigde stem over al het rot in haar leven. Dat doet ze zo innemend dat je met haar wegzinkt, de duisternis in. Maar The Ghost Of Highway 20 is niet alleen een waanzinnig album, de plaat markeerde tevens het moment waarop Williams, na een loopbaan van hits en missers, alleen nog maar rake klappen begon uit te delen. Ook World’s Gone Wrong, alweer haar zestiende plaat, is een knal van jewelste. Zoals de titel al laat raden, neemt Williams hier de verdorven Amerikaanse samenleving als thema. Dit doet ze in tien songs die juist stevig zijn geaard in de mooie Amerikaanse muziektraditie van rock, soul, Americana, funk en blues, en met hulp van Amerikaanse iconen als Norah Jones en Mavis Staples. Haar stem is wederom innemend, haar teksten zijn raak en zoals op eigenlijk al haar albums wordt Williams ook nu weer begeleid door virtuozen met tientallen ervaringsjaren op hun tellers.

Review (Bernard Zuel) : To borrow from The Greg Kihn Band (kids, don’t bother asking your grandparents, ask yourself why you’re even reading this!) when it comes to protest songs “they don’t write ‘em like that any more”. Why, in my day … … which is, actually, bullshit. But very popular and oft-repeated bullshit. Ask any music, arts or culture writer anywhere and they’ll tell you for a couple of decades now they’ve been asked to write a story or go on air to discuss how no one writes protest songs (or plays/movies/you name it) anymore. Hard hitting, topical songs like back in the day – by which they mean sometime in the ‘60s they know from old music documentaries, or if they think they’re really plugged into popular culture, when Midnight Oil were at their peak – a time when music could rouse the people. Now, they’ll say and want you to confirm, it’s just bling and tits and drugs and that hippity hoppity music the kids like. Rather than list the many, many artists who have been writing songs of protest and defiance and provocation for a long time but little penetration into the circles of people of a certain age/disposition/calcified listening, let’s just take a look at one that’s arrived coincidentally in the same week that we lost one of the writers from our own great band of protest and resistance, Rob Hirst of the aforementioned Midnight Oil. There’s no truer statement, no louder protest, than this from Lucinda Williams’ new song, Something’s Gotta Give: “Evil has come to play/You can feel it everywhere”. And we know it. Can probably rattle off a list of examples. Can say without prompting that the title of this new album, World’s Gone Wrong, is spot on. Was it the latest dementia-familiar ramblings of the idiot in chief or the bigoted bile of our own orange menace? A sermon from some preacher of hate or a police state decree from a state leader all too happy to repress on behalf of well-funded interests? (As Williams asks in another song, “How much did you get for your soul?”) Or maybe just the latest smears from one of Rupert’s minions? Take your pick, take them all, but while listening to Williams you can’t take a backseat. While her work generally has dealt with personal politics and implied the social context for them – poverty, racism, narrow thinking, the destruction of a working class – since 2014’s Down Where The Spirit Meets The Bone, and certainly 2020’s Trump-era state of the (degraded) nation, Good Souls Better Angels, Williams has grown increasingly concerned and increasingly direct about the worst of us. The evil. This album is an extension of that, a howl of protest shaped into a more elliptical form. Not an inchoate howl though, even if certain protagonists are not named and the opening/title song’s two characters, a car salesman and nurse, have enough to deal with just to get through, want to hope things are going to get better, and “try hard to ignore the news/Nothing makes sense and she gets confused between what is false and what is true”. Williams has not been ignoring the news, whether it’s the empty houses in towns, the simmering anger everywhere at empty frauds, or churches burning, not to mention the chipping away of rights, not least for women, particularly women, of colour. Which is why she says in Something Gotta Give – one of two songs, including the title track, she shares with the Black country singer Brittney Spencer – that “there’s a heaviness to these days”. A heaviness matched across the album by Southern-sourced guitars from the multifaceted Doug Pettibone, striding assertively in Something’s Gotta Give, snaking through the bollards in Punchline, or coating the greasy blues of Black Tears where a swamp feel is offered with choir robes, to leaven maybe, except that this church is decidedly street-level, not elevated. In the southern amalgam Sing Unburied Sing (a chugging base that invites beers, a chorus that turns its eyes sidewards, and a guitar solo that expands), the slouching country gospel of Low Life (harmonica introducing us, church organ carrying us and choral voices accompanying us) and the casually funky Freedom Speaks (biblical language meeting blunt talk and physical grooves) Williams looks to balance things. But the real contrast is found in another pair of collaborations where a higher power is hinted at but faith rests in better women and men. So Much Trouble In The World, a lightly toasted Bob Marley cover, finds Williams and Mavis Staples sounding weighed down but not yet succumbed. There is a strain of unlikely optimism through it that oddly but suitably climaxes in wah-wah guitar and splashed drums, and eases away with a renewed emphasis on the Marley drag rhythm that can’t help but offer positivity. Less Marley and more classic Williams ballad, the album’s final track, We’ve Come Too Far To Turn Around, initially is carried more by piano and organ than its fluid guitar, and then decisively in the way the earthiness of Williams’ lead is decorated by the curlicues of Norah Jones’ higher and lighter echo. The message is pretty straightforward: no, we won’t. In a similar way to how We’ve Come Too Far To Turn Around begins in measured concern and ends in a quiet righteousness, the album that had begun in something like glumness finishes in a steely refusal to give in that feels like hopefulness. Maybe because this is a protest that says things will only regress if we let them, and we don’t have to let them. For that among a number of reasons, I reckon Rob Hirst might have loved this record, and maybe those editors needing to update their protest singer files will be listening.