BILL CALLAHAN : MY DAYS OF 58

BILL CALLAHAN : MY DAYS OF 58

Why Do Men Sing
The Man I'm Supposed To Be
Pathol O.G.
Stepping Out For Air
Lonely City
Empathy
West Texas
Computer
Lake Winnebago
Highway Born
And Dream Land
The World Is Still

Label : Drag City

Release Date : February 27, 2006

Length : 60:50

Review (Dansende Beren) : William Rahr Callahan werd geboren op 3 juni in 1966. De Amerikaanse artiest is dus 59 jaar ondertussen en hij kijkt terug op het jaar dat hij achtenvijftig was. In 1997 bracht Callahan onder het pseudoniem Smog met Red Apple Falls een van de mooiste platen aller tijden uit. Songs zoals “The Morning Paper” en “Blood Red Bird” zijn van een onwaarschijnlijke schoonheid. De schuilnaam werd ten grave gedragen en Callahan herrees als zichzelf, als Bill Callahan. Op zijn nieuwe plaat spelen veel gastmuzikanten mee, maar het geraamte wordt gevormd door de man zelf, Matt Kinsey op gitaar, Dustin Laurenzi op sax en Jim White op de drums. Van deze drie muzikanten zei Callahan zelf dat hij met een halve knipoog al genoeg had om hen duidelijk te maken wat de bedoeling is in, bij en voor bepaalde songs op het nieuwe album. We willen nu al duidelijk maken dat het beluisteren van deze plaat geen gemakkelijke rit is, integendeel. Op een bepaalde leeftijd kijk je terug naar je eigen verleden en voel je en besef je dat er al een groot gedeelte van je ademtocht gepasseerd is. De singer-songwriter die geboren is in de kleine staat Maryland rekt zijn nummers (heel) lang uit. Het zijn dan ook keer op keer verhalen die best wat tijd nodig hebben om helemaal door te dringen. Callahan schrijft geen dagboek, maar eerder een jaarboek. We durven het zelfs een levensboek te noemen. Het kan zwaar op de maag liggen, want de artiest dwingt je met zachte hand om ook eens een balans op te maken van je eigen leven. Maar gelukkig heeft de man ook een groot humoristisch schrijverstalent. Een zin als ‘she said you should spend the night … looking for a hotel’ krijg je alleen maar op papier als je beschikt over een correcte dosis zelfrelativering. Het kan dus twee, of meer eigenlijk, kanten uit gaan; iets losser uit de pols en geestig, maar heel zeker nog veel meer beteugeld en (semi-)ernstig. We horen heel graag die diepe baritonstem van Callahan, die stem die gemaakt is voor het vertellen van verhalen en kronieken. Op de vooruitgeschoven single “The Man I’m Supposed To Be” doet hij zijn gekende spoken word. Hij legt uit dat hij niet zozeer bang is voor de dood als bang voor het feit dat hij het gewoon zou opgeven, het allemaal niet meer zou proberen. Wat die ‘het’ dan net is, wordt in het midden gelaten, maar we vermoeden dat het gewoon om (het) leven zelf gaat. We horen enerzijds een kerel die er gewoon voor zal gaan tot de engelen hem begeleiden door de tunnel met het helwitte licht, maar anderzijds ook een kerel die ook maar zoekt naar antwoorden op vragen die hij zelf niet eens uitgesproken krijgt. Luister eens naar die uiterst subtiele ‘help, help’ op het lied “Stepping Out For Air”. Op “Lonely City” horen we de haat-liefdeverhouding die je als mens kan hebben met je geboortestreek. Het kan gaan om een dorpje van een zakdoek groot, maar ook om een megastad waar mensen elkaar spreekwoordelijk wurgen voor een tafel en een bed. Het is je thuis, je veilige haven in schijn, maar misschien ook je beerput, je stinkende labyrint van smerige riolen? Op “Computer” horen we overstuurde blazers en Callahan die vertelt dat hij zich een beetje tracht te amuseren met dat heikele werkstation, maar dingen ziet en leest die een normaal mens eigenlijk niet zou moeten zien. En eerlijk, we snappen de zanger. Die verslavende rotschermen de hele tijd, is dat nog wel menselijk te noemen? Maar hey, we zijn geen robots, we zijn mensen, een pakket stront, water en bloed, bij elkaar gehouden door vege huid en breekbare botten. Op “Lake Winnebago”, wat een prachtige naam voor een grote plas water, horen we voor de eerste keer op de plaat een mooie snuif countryfolk. Is de dood slechts een station naar iets anders? We schreven het al, het is niet altijd een eenvoudig tochtje wanneer we Callahan volgen. We hebben tijdens het schrijven van dit kleinood al honderden verschillende gedachten gehad, en dat van opvallend vrolijk tot opmerkelijk angstig. Het is nu eenmaal wat de Amerikaan doet met zijn songs, je je mombakkes laten afzetten voor werkelijkheid, ten goede en ten kwade. Er wordt niet geduld om je te verschuilen, maar dat slechts tot de laatste noot gespeeld is. Eindigen doen Callahan en zijn kompanen met “The World Is Still”. Om te voltooien gooit hij er nog een soort ambientsong in, ambient die evenwel gemaakt is met echte instrumenten. Het is theater op plaat. Eerlijk waar, we zijn doodop, we voelen ons helemaal leeg, we zijn geradbraakt. We vragen om vergiffenis, we weten echt niet meer wat de toekomst inhoudt. Er werd ons een heel spiegelpaleis voorgehouden, een paleis gevuld met prachtige geluiden die samen wonderbaarlijke songs maakten. Dit is van een ongekende grootsheid, een ongeziene grandeur wat Callahan nu op vinyl heeft laten ponsen. En wat gaan we nu doen? We zetten even iets op van Bananarama of Samantha Fox of zo. We moeten bekomen, echt.

Review (Muziekkrant OOR) : De levensfasen volgen elkaar in rap tempo op in het leven van Bill Callahan. In 2019 keerde de enigmatische singer-songwriter uit Austin na zes jaar stilte terug met Shepherd In A Sheepskin Vest, een plaat vol huiselijk geluk verpakt in vrije-vorm-folkliedjes – hij werd rond zijn 50ste voor het eerst vader. Gold Record (2020) sloeg muzikaal grotendeels dezelfde toon aan, maar het door dromen en nachtmerries geïnspireerde Reality (2022) klonk soms spannend en koortsachtig. In My Days Of 58-opener Why Do Men Sing droomt Callahan wederom over zijn eigen dood – overigens nadat hij de troosteloosheid van het tourleven heeft beschreven. Hij is bang, maar Lou Reed stelt hem gerust: ‘It’s cool baby, just let it ride.’ Waarna er een soulvolle rootsrockfinale vol blazers volgt. The Man I’m Supposed To Be lijkt te suggereren dat hij serieuze gezondheidsproblemen heeft (gehad): ‘I saw that demon inside me, trying to claim my body as its own.’ Het spoort hem aan om een beter mens te worden, en de dood in het gezicht te lachen. Dat laatste doet hij letterlijk: ‘Hihi!’ Een meer dan intrigerende start van dit album vol even geaarde als mystieke rootsrock en teksten. Callahan begint vaak met een oersimpele melodie, gekoppeld aan een gortdroge observatie of gedachte. Daar meandert hij op voort en de muziek volgt hem waar die woorden ook heen gaan. Muzikaal leunt hij grotendeels op de band van zijn vorige tour, met onder meer drummer Jim White in de gelederen. My Days Of 58 klinkt als een rauwere voortzetting van Reality, met veel improvisatie – vooral saxofonist/hoornspeler Dustin Laurenzi heeft een erg vrije rol. Callahan is meer dan ooit bezig met zijn sterfelijkheid, wat hem zijn leven doet overdenken. Waarom lijkt hij op zijn vader? Redden zijn kinderen het zonder hem? Waarom maakt hij muziek? ‘It didn’t save my life, it gave me a life’ (Pathol O.G.). Hij schakelt moeiteloos van het alledaagse naar het diepzinnige en is tussendoor ook nog ontzettend grappig. De man met de mooiste baritonstem, dictie en timing sinds Lou Reed verkeert creatief nog steeds in bloedvorm.

Review (Luminous Dash) : Als er voor ons één vaste waarde in de Amerikaanse singer-songwriter boeken moet vernoemd worden, dan staat de Texaan Bill Callahan redelijk bovenaan. In de jaren ‘90 bracht hij muziek uit onder de naam Smog, maar tot op vandaag doet hij dat al 20 jaar onder zijn eigen naam, nog steeds op zijn eigen karakteristieke, schijnbaar nonchalante manier. Op ’s mans nieuwe album My Days of 58 mijmert hij verder over het leven, liefde, ouderschap en persoonlijke beslommeringen en verlegt opnieuw de grenzen van muzikale genres. Why Do Men Sing vangt meteen, haast spiritueel, de huidige periode in zijn leven en single The Man I’m Supposed to Be is een ietwat verwarrende mix die de dualiteit tussen leven en dood moet voorstellen. Op Pathol O.G. vertelt hij over zijn lange carrière vol vriendschap, romantische avonturen en twijfels, om te besluiten met de wijze woorden: “It’s important to not treat your lifeboat like a yacht”. De eenvoud en melancholie van Lonely City, waarbij de terugkomst van een lange tournee wordt bezongen, is een eerste hoogtepunt. De liefde voor zijn gezin horen we prachtig in Empathy en ook op And Dream Land worden de onvermijdelijke ups-and-downs met leuke tempowisselingen en obscure soundscapes verweven. Verder komt cynisme weer naar boven op het grappige intermezzo Computer waarin de digitale wereld overschouwd wordt, om dan te eindigen met het zalig meezingakkoord: “Fuck autotune”. Terwijl Lake Winnebago een vrolijke uitstap is langs ouderlijke herinneringen, neemt Highway Born ons fluitend mee doorheen de countryside en komen we tenslotte bij het ochtendgloren aan het keukenraam tot rust op The World is Still. Als je Bills verhalen en eigenzinnige muziek live wil meemaken, kan je op 9 oktober afzakken naar De Roma in Antwerpen.

Review (KLOF Magazine) : ‘Why’s everybody looking at me/Like there’s something fundamentally wrong?’ It’s a good question. Bill Callahan, then going by the name of Smog, asked it on Palimpsest, the opening song on his 2005 masterpiece A River Ain’t Too Much to Love. It seems he’s still looking for answers now. The first song on his new album is called Why Do Men Sing, and rather than focusing on Callahan’s own place in the world, it casts a wider net. Why Do Men Sing asks questions of many things: of the industry, of masculinity, of the implicitly performative nature of creative life. Callahan questions the validity of his vocation in the face of mortality, and is answered by a spirit guide in the form of Lou Reed dressed all in white, like some kind of dream-god of rock’n’roll. Over the course of seven minutes – and with not a second wasted – we are led through various musical phases: wandering acoustic folk, country rock, squally guitar improv, parping brass. In the song’s wide-ranging structure, and in its lyrical concerns, it shares a large part of its world with Callahan’s earlier, Smog-era output. But there are subtle differences. While there has always been a tension in Callahan’s songs between the imperative and the uncertainty, the balance has now shifted in favour of the latter. Embracing uncertainty has made his songs wiser than ever. They are also funnier, sadder, you might say deeper. My Days of 58’s lead track The Man I’m Supposed to Be is gleefully dark. It’s another one that travels through many phases. The guitars are folky, then tight and choppy, then wild and unhinged. The ‘laugh in the face of death’ refrain invites you to sing along, and the whole thing takes on the feel of an intimate live performance. Live energy, partly improvised performances, a spirit of collaboration: these are the things that make Callahan tick these days. His long-time percussionist Jim White is on fine form here, as are guitarist Matt Kinsey and saxophonist Dustin Laurenzi. Between them, they are capable of going from tight, krautrock-inspired rhythms to loose, freeform jams in the blink of an eye, and on And Dream Land, they manage to combine classic country with a futuristic freak-out. Guest musicians chip in effectively too: the dusty desert country of West Texas is shot through with Richard Bowden’s solitary fiddle, while Bill McCullough’s pedal steel and Pat Thrasher’s piano crop up at various points, making it seem like parts of the album could have been recorded in Big Pink. Computer is full of noisy twiddles and tweets of guitar, while Callahan bemoans the snowstorm of online anger (and the alarming rise of computer-generated music) that even he finds it difficult to ignore. Humour plays a part here, as always (Callahan is a Randy Newman fan after all). Pathol O.G. starts with fluttering sax and spoken word (a brief personal history of Callahan’s relationship with music). The drums lock in and another catchy refrain – ‘it’s important to not treat your lifeboat as a yacht’ – worms its way into your skull, but not before you’ve been treated to one of the best bits of comic timing you’ll ever hear in a ‘serious’ song: ‘she said you should spend the night… looking for a hotel.’ But he can do straight sincerity too. On Empathy he imagines a touching, painfully honest father-son conversation before singing the praises of the younger generation without a trace of bitterness or an ounce of schmaltz, and Lake Winnebago is a feather-light cloud of a song that delights in unexpected rhymes and still manages to stuff a clever bon mot into practically every line. Stepping Out For Air is a slow-burning country number drenched in a melancholic kind of wit. The brass weeps, the guitar jangles and chimes plaintively, a bassline fools around for a spell, playing the clown. Melodies and miniature hooks threaten to take things in a poppier direction. Over the top of it all, Callahan is his languid, lucid self. On the bluesy country of Highway Born, he betrays his love for the classic American trope of motor travel and for an era of American music and culture that is perhaps under-represented in ‘serious’ art. One of many Callahan paradoxes: for a man ploughing a lonely and unique furrow, he is in touch with the greats of previous generations. Lonely City has traces of Neil Young (ditch-dwelling, Will To Love era Neil Young, of course) about it, but also hints of the aforementioned Lou Reed at his conversational best. My Days of 58’s final song, The World is Still, is something of an outlier in Callahan’s catalogue: an ambient sheen, redolent of Japanese environmental music, provides the base on which an uncharacteristically simple, minimal lyric can float. It is a moment of realisation, where questions melt away, and it is beautiful in its own nebulous way. It comes as no surprise to learn that Callahan practices meditation. Might it be a sign that this most inquisitive of songwriters is going to give up on his quest for answers? That’s unlikely to happen any time soon, but it does show that, over three and a half decades into his career, he is still capable of adding more strings to his bow.

Review (The Quietus) : "You know I’ve been writing songs and singing them / For nigh on 30 years / I like it / I love it!” So sings Bill Callahan on ‘Pathol O.G.’, a knowing cowboy retrospective of his life and career. In some ways, the Texas bard formerly known as Smog has been doing the same thing for three decades: making records with consistently sharp portraiture, and at once funny and heartbreaking observations. His voice now – rich and deep like few others – is the same as it was in the mid-90s. Anchored by the reliable strength of his songwriting, Callahan makes small alterations of his formula to keep things fresh. For My Days of 58, he initially recorded in a duo with the great Jim White (Dirty Three) on drums, working separately on parts with Matt Kinsey (guitar), Dustin Laurenzi (sax), and a host of guest musicians popping in to appear on individual tracks. Prioritising unpredictability in this way has resulted in his loosest, cosiest record in years. ‘Stepping Out For Air’ is laidback and warm, with elements dropping out and slipping back together in surprising combinations. ‘And Dream Land’ is collaged together like a dream logic country song. ‘Computer’ is so fragile it’s on the verge of collapse, fitting for a song about the fallibility of humanity in contrast to emergent technologies. Its lyric is uncharacteristically weak, though, lacking Callahan’s usual verbal particularities. Maybe critique of the internet in 2026 can only be approached with broad strokes. As players flit in and out of arrangements, they occasionally take on the role of duet partner. A female voice – uncredited, unfortunately – joins Callahan for the chorus of opener ‘Why Do Men Sing’, reminiscent of the back and forth between Leonard Cohen and Sharon Robinson. Callahan’s vocal on the haunting ‘Lonely City’ is challenged by Richard Bowden’s violin part, as sly and knowing as Scarlet Rivera on Dylan’s Desire. Jim White is an especially exciting collaborator for Callahan: their sensibilities are so aligned that it’s surprising they only started working together in 2022. On ‘West Texas’, the two are in almost exact tandem, held in the atmospheric fizz of White’s snare. Callahan’s dry humour is a crucial element of his appeal, and it’s here in spades. The title of ‘Why Do Men Sing’ is a good joke in itself – especially as the song itself features Callahan singing for seven minutes, the second longest song on the record. In ‘Pathol O.G.’ he reminisces about life on the road as a young gun: “I remember one girl in Tennessee / Where girls in songs always seem to be / She said you should spend the night / In a hotel”. ‘Empathy’ is a song about fatherhood sung to Callahan’s own father, with a confession of understanding followed by a knowing wink: “Although they’re in the middle / I added these lines last / I don’t know if they’re true”. As with all Callahan’s work, his immaculate comic timing, pathos and heart are intertwined – the strongly held centre of the maelstrom.