BIG BIG TRAIN : WOODCUT

BIG BIG TRAIN : WOODCUT

Inkwell Black
The Artist
The Lie Of The Land
The Sharpest Blade
Albion Press
Arcadia
Second Press
Warp And Weft
Chimaera
Dead Point
Light Without Heat
Dreams In Black And White
Cut And Run
Hawthorn White
Counting Stars
Last Stand

Label : Inside Out Music

Release Date : February 6, 2026

Length : 65:47

Review (ProgWereld) : “Woodcut” is het eerste officiële conceptalbum en zestiende studio album van het van oorsprong Britse Big Big Train (BBT). De band heeft al eerder complete albums rond een bepaald thema opgenomen (“Grand Tour”, “Common Ground”) maar dit is het eerst album met een verhaal dat door het volledige werk heen loopt. Het idee leefde al langer binnen de band om een volledig geïntegreerd conceptalbum op te nemen. De inspiratie daarvoor kwam van een bezoek aan het Edvard Munch museum in Oslo, Noorwegen tijdens een tournee van de band. Munch is wereldwijd bekend door zijn schilderij De Schreeuw, maar was ook een volleerd houtbewerker. De hoofdpersoon in het verhaal is een gedesillusioneerde en getormenteerde houtsnijkunstenaar die een laatste poging doet om dat ultieme, ongrijpbare meesterwerk te snijden uit een stuk hout. Hij slaagt en wordt als het ware opgezogen in een illusionaire wereld waaruit het moeilijk ontsnappen is. Over die reis en terug gaat “Woodcut”. Het idee van de houtsnede, zwart/wit, negatief/positief en het zich niet kunnen veroorloven van een fout, was de trigger, naast de sterke titel. Oprichter Gregorgy Spawton en zanger Alberto Bravin pitchten het idee en de rest van de band was vrij snel om. Alle bandleden hadden een aandeel in het componeren van de stukken muziek die uiteindelijk op het album verschenen. Alberto Bravin had de eervolle maar moeilijke taak om van al die individuele, losse stukken muziek één geheel te maken van circa een uur. Die eerste ruwe schets werd daarna door diverse bewerkingen gevolgd, een min of meer natuurlijke evolutie volgens Bravin en Spawton. Het zware werk leverde Bravin de officiële titel van producer op, ere wie ere toekomt. De teksten komen voor een groot deel van het duo Clare Lindley en Greg Spawton maar ook Nick d’Virgilio heeft bijdragen geleverd, net als Bravin zelf. Het hoesontwerp is ook veranderd, niet meer de typische Sarah Ewing afbeelding, maar een zwart–witte afdruk van een houtsnede. Speciaal vervaardigd door een lokale kunstenaar uit Dorset, Robin Mackenzie, een uniek kunstobject van een echte houtsnede. Ook de video’s dragen bij aan het totale concept, evenals de speciale website met een digitale houtbewerkingshop. De donker/licht tegenstelling komt steeds terug: in de muziek, de teksten, het hoesontwerp. De opnames tijdens de tour in de VS bleken een moeizaam proces, maar de gezamenlijke inspanning trok de band er doorheen. Uiteindelijk uitmondend in zestien nummers en 66 minuten gepassioneerde progrock van hoge kwaliteit. “Woodcut” start met Inkwell Black, een kort klassiek aandoend instrumentaal intro met klarinet en cello. The Artist is het eerste echte openingsnummer en direct ook het langste met ruim zeven minuten, BBT drukt direct zijn stempel. Het nummer loopt naadloos over in The Lie of the Land waarin thema’s van The Artist terugkeren. The Sharpest Blade is een donker progfolknummer van de hand van Clare Lindley die ook de solozang voor haar rekening neemt. Albion Press is daarentegen een meer traditioneel BBT nummer met trompet, viool en vocale harmonieën en loopt over in Arcadia, een fragiele schoonheid in de trend van Curator of Butterflies. In Second Press wordt het thema uit The Sharpest Knife herhaalt. Dan volgt een enigszins atypisch nummer, Warp and Weft, met kenmerkende canon zang en mooie soli van zowel Holldorff als Sjöblom. Even ademhalen met Chimaera en zijn akoestische intro met meerstemmige vocalen en Mellotronbegeleiding. Dat laatste instrument bepaalt ook de sfeer in het melancholieke Dead Point. Van dit donkere nummer naar het licht van Light Without Heat, het daaropvolgende Dreams in Black and White bevat een van Rikard Sjöblom’s mooiste gitaarsolo’s. Het eerste van twee opeenvolgende instrumentale nummers is het snelle Cut and Run met een hoofdrol voor Nick d’Virgilio’s drums en Oskar Holldorffs toetsen, gevolgd door Hawthorn White met breekbare pianoklanken en viool. Een van mijn persoonlijke favorieten is zonder meer Counting Stars, een hoopvol nummer met euforische ondertonen. De houtbewerker is terug in zijn eigen felgekleurde wereld en heeft vrede gevonden. Waarna slotnummer Last Stand het nog eens dunnetjes overdoet: de reis is ten einde. Het is uiteindelijk een donker, intens en intrigerend album geworden, waar ook hoop, emotie en liefde belangrijke elementen zijn. Zelfs een enkele metalachtige invloed wordt niet geschuwd. Er zijn diverse sterke riffs en meeslepende thema’s, de muziek is soms zwaarmoedig en dreigend van aard. Dit album is niet direct wat ik had verwacht, de luisteraar wordt met enige regelmaat op het verkeerde been gezet, hoewel de kenmerkende BBT songstructuur duidelijk aanwezig is. Het kostte me uiteindelijk ruim een dozijn aan beluisteringen maar gaandeweg groeide het album en dat proces is nog steeds gaande. De afwezigheid van het BBT blazersensemble, nu gereduceerd tot de trompet van Paul Mitchell, geassisteerd door toetsen, doet zich voelen. Het klinkt wat dunnetjes, minder warm vooral. Maar er valt ook weer veel te genieten: zo is daar een sterke en soms zelfs leidende rol voor toetsenist Oskar Holldorff, uitstekend sologitaarwerk van Rikard Sjöblom en een vocale solospot voor iedereen. Dit is absoluut een groepsinspanning, er zijn prachtige melodieën en harmonieën te beluisteren. Het ‘donker versus licht’ uit zich ook in diverse sterke nummers waarbij The Artist, The Sharpest Knife en Cut and Run de eerste categorie vertegenwoordigen en Chimaera, Light Without Heat, Counting Stars en The Last Stand de laatste. In overeenstemming met de traditie van een conceptalbum hoor je ook de thema’s meerdere keren terug, soms in een andere toonsoort of tempo. Ook zijn er verwijzingen naar eerdere song- en albumtitels (“Flare on the Lens”, Beneath the Masts) te beluisteren. De vergelijking met bijvoorbeeld Neal Morse/Transatlantic (“The Whirlwind”) komt af en toe om de hoek kijken. Het laatste deel van het album vormt als het ware een suite die zelfs aan The Gates of Delirium (“Relayer”,Yes) herinnert. Dat zijn nogal gedurfde vergelijkingen, ik realiseer me dat terdege. Maar ik durf het wel aan. Het kostte zoals gezegd enige moeite om tot die conclusie te komen, maar de muziek blijft maar groeien. ‘This could be a masterpiece’ zegt de hoofdpersoon in het nummer Albion Press, dat zou zomaar eens van toepassing kunnen zijn op “Woodcut”.

Review (Background Magazine) : Woodcut is Big Big Train's sixteenth studio album, and this new album also contains sixteen tracks; furthermore, Woodcut is a concept album and after lots of intense listening I can only conclude that Woodcut is a prog rock masterpiece indeed. Big Big Train's previous studio album, The Likes Of Us (2024, see review) was great and their live album Are We Nearly There Yet (2025, see review) was magical, but Woodcut is their finest record to date fir sure! Woodcut starts with the gentle sophisticated prelude called Inkwell Black, featuring cello, violin and clarinet, followed by one of the highlights of this album called The Artist; a superb, typical BBT track that sets the tone- I know it is a cliché - for the rest of the album. Every track on this album grabs your attention, be it the instrumental Cut And Run (complex prog rock with thunderous riffs), the very diverse Albion Press (beautiful vocal harmonies), the intricate Counting Stars (featuring a sensational guitar solo), the energetic Warp And Weft (Black Sabbath-like riffs), the acoustic Chimaera (melodic with heartfelt vocals) or the mysterious The Sharpest Blade (vocals by Clare Lindley). Other beautiful songs are Arcadia (enchanting violin melody), Dead Point (very proggy indeed) and Last Stand, the latter being the perfect ending to an almost perfect album. Try it and you will like it for sure as Woodcut is definitely a 100% contender for album of the year 2026!

Review (DPRP) : Big Big Train have always caused me quite a bit of grief over the years but not in the manner you might have expected. My issue with the band's music is that I often have a hard time deciding which of their albums to pull off the shelf. With over two dozen studio, live and EP releases in the collection, this often sees me fighting with myself to make a decision before I give up and head off to bed. As you'd expect, this is a band that I really like so naturally it was a no-brainer for me to volunteer to take this title from our pipeline and give it some serious headphone time. As the music on this album is not overwhelmed with any really aggressive sections or pieces that require the skip button, you can rest assured it delivers a captivating sonic journey that is well worth the effort, particularly with a decent beverage or three of choice. The strongest moments on the album are the ones that let the songs breathe. The longer, story-driven tracks unfold slowly, revealing subtle shifts in harmony and mood. These pieces recall the pastoral side of Genesis (circa Wind & Wuthering), with occasional flashes of early Marillion's emotional directness—though without the eyeliner or existential panic. Some of the shorter songs lean into a more reflective, almost folk-rock sensibility, hinting at Fairport Convention by way of a prog band that owns more tweed jackets than capes. With a plaintiff opening piece featuring violins and trumpet, there is little to this short track that gives any indication as to what is about to follow. But what follows is one of the best attempts at clever song smithing I have heard all year. This album will definitely feature in my top 10 even though it's ultimate release isn't slated until 2026. Featuring 16 very diverse songs that total almost 70 minutes in duration, the listener will be well treated to a smorgasbord of intricacy, emotion and melodicism that is often in short supply these days with other band's music. Whether you can hook into the alluring slap bass that permeates right throughout The Artist or the melodic lyricism that follows, this is a great song to really get things into overdrive. The Sharpest Blade is where the band introduce some whimsical, almost folkish elements and which features Claire Lindley singing in her best style, This has a great melody and will have you singing along in no time. Albion Press rocks out a bit harder than the previous song and is escorted throughout with some acerbic guitar licks here and there while Arcadia introduces some flute embellishments to add some contrast. Warp & Weft marries some Yes-styled guitar flourishes, courtesy of Steve Howe's telltale style) along with some quirky Gentle Giant arrangements in the vocal department and surprise, surprise, it works really well. Chimaera is a slightly softer piece and as with some of the earlier songs, features some captivating vocal harmonies that really lift this song to the top of the pile. Talk about emotive power and pull! The remaining tracks are all beautifully constructed and feature a smorgasbord of vocal adornment I often find missing on other albums. The vocals on this release are definitely one of the album's high points so if you are familiar with Big Big Train's earlier work, you'll be in fine company here. There's a particular pleasure in hearing a band that understands space. On Woodcut, Big Big Train don't rush their ideas or pile them up in a prog-rock traffic jam. Instead, they let phrases linger, chords resolve slowly and melodies stretch their legs like they've got nowhere else to be. The result is an album that doesn't just play — it inhales and exhales. From the outset, the music announces its intent with a confidence that's more chamber-prog than stadium bombast. Chords bloom rather than crash and the arrangements feel hand-stitched rather than mass-produced. You'll hear extended harmonies, gentle key changes and a rhythmic elasticity that keeps the songs alive without ever turning them into maths exercises. It's also an album that features some captivating synth work all back-stopped by a myriad of accessible melodically structured gems that other bands would feel proud to deliver.. Big Big Train have always been melodists at heart, and Woodcut doubles down on that strength. The hooks here aren't shouted choruses but long, unfolding melodic excursions — the kind that lodge themselves in your head only after the second or third listen, although I must confess to needing a few more spins to let everything really sink in. There's a maturity here that comes from decades of songwriting: an understanding that sometimes the most powerful thing you can do is not play. When the band finally opens the throttle — with stacked vocals, rising modulations and a full ensemble swell — the payoff feels enormous because it's been so patiently prepared. Woodcut is tailor-made for listeners who enjoy progressive music as storytelling, where harmony and arrangement carry as much narrative weight as lyrics. It's also a fine listen for anyone who appreciates musicianship that serves emotion, not ego. This is prog rock with its sleeves rolled up, sawdust on the floor and a warm glow coming from the workshop. In the end, Woodcut doesn't try to dazzle you with fireworks. Instead, it draws you in with craft, colour and compositional confidence. It's an album that reveals its finest details gradually — a passing chord, a rhythmic pivot, a melody that quietly reshapes itself. Like a well-made instrument, it sounds better the longer you play it. Needless to say, you need this album as a stocking stuffer irrespective of whether you've been good or bad this year. I won't judge! Go fetch.

Review (DPRP) : Over the past thirty years, founding member Gregory Spawton has navigated Big Big Train through various changes in line-ups and musical direction. Throughout that time, the band has continued to grow in relevance and are currently as popular as they've ever been. That rare feat that has been earned through consistent quality recordings and more recently, excellent live performances. Woodcut is their first narrative concept album, and it furthers the band's transition to a more direct prog rock sound. The classic BBT folk elements are there, but much of the material contains a newfound urgency and power. The instrumentation, often diverse and adventurous, is outstanding. On his second album as lead vocalist and first as producer, Alberto Bravin shines. He has become an integral part of the band's overall sound. There are also wonderful vocal moments by other members, most notably, drummer, Nick D'Virgilio and violinist, Clare Lindley. This includes some splendid duetting that harkens back to Nick's time with Spock's Beard. Though the specific tracks work in stand-alone fashion, Woodcut is best listened to as a beginning to end epic. From that perspective, it may be the most consistently strong album that the band has ever released. Devoid of lulls, both musically and lyrically, Woodcut excels from start to finish. It is a confident, collaborative benchmark in the Big Big Train discography and an early contender for best album of 2026.