ÁSGEIR : JULIA

ÁSGEIR : JULIA

Quiet Life
Against The Current
Smoke
Ferris Wheel
Universe
Julia
Sugar Clouds
Stranger
In The Wee Hours
Into The Sun

Label : Embassy Of Music

Release Date : February 13, 2026

Length : 37:48

Review (Written In Music) : Het is een fikse stap om je eigen teksten te gaan schrijven wanneer al je eerdere muziek draaide om teksten van derden. En dat al vier albums lang. Als je de muziek van Ásgeir kent, dan weet je dat hij in dat eerder werk al zijn emotie wist te leggen, met de notie dat hij er niet voor schroomt kwetsbaarheid aan de dag te leggen, zijn de teksten nu dus nog persoonlijker, in ieder geval, ze zijn van Ásgeir, vanuit zijn beleving geschreven. Het is om te beginnen al heel fijn dat er nieuw werk van Ásgeir is; zijn stem in combinatie met gitaar weet te verwarmen, weet te raken. En, als je je daarbij bedenkt hoezeer hij de stap zette om zelf met woorden aan de slag te gaan, terwijl dat eerder misschien zelfs als onmogelijk voelde, dan is het überhaupt al heel waardevol voor zijn eigen groei dat hij nu de stap heeft gezet de pen zelf ter hand te nemen. Bovendien, zoals gezegd, durft Ásgeir zich kwetsbaar op te stellen en de teksten zijn dus ook veelal introspectief. Wanneer je gezegend bent met een stem als die van Ásgeir én je dan ook nog mensen weet mee te nemen in je teksten, waarin je je open opstelt, dan bestaat de kans dat je met je muziek nog meer weet te raken dan eerder al. Zeker wanneer je hoort hoe warm en open het album klinkt en met welke finesse het album is opgenomen. Nergens teveel, precies de juiste dosis instrumentatie én steeds intiem klinkend, is het album ook in instrumentale zin helemaal af. Ásgeir nam zelf, samen met zijn langjarige kompaan, Guðmundur Kristinn Jónsson, de productie ter hand. De teksten klinken niet minder natuurlijk dan voorheen, misschien meer nog verenigd nu, de balans tussen teksten en zanglijnen. De nummers Universe Beyond en Julia zijn gebaseerd op een IJslands gedicht en ook daarin is die balans nadrukkelijk hoorbaar en voelbaar zowat. Wat opvalt, is dat het album ook een zekere mate van vrijheid in zich lijkt te dragen. In hoeverre is de stap die voor Ásgeir ongetwijfeld ook heel spannend was, tegelijkertijd niet ook bevrijdend? Ferris Wheel gaat over het achterlaten van het bekende en een nieuwe koers kiezen. Voortvloeiend uit gesprekken met zijn vriendin, over dromen durven volgen. Zou Julia als album, met Ásgeir die al was teruggekeerd naar solo optredens niet ook een droom kunnen zijn die nu is uitgekomen? De veelal akoestische basis die het album in zich draagt maakt dat in elk geval zeer wel mogelijk. Zeker, een nummer als Sugar Clouds laat nog sporen horen van zijn meer elektronische oriëntatie: ook hier is dat wel weer zeer passend gedaan én het is en blijft vooral de basis van het nummer met zijn heerlijke zang die het nummer doet ademen. Heerlijk drumspel, verfijnde toetsenstapijten en subtiele basklanken ook: hoe mooi wil je het hebben? Het kleine, het warme, die heerlijke balans tussen instrumenten en Ásgeir’s stem: altijd precies goed. Ja, er zijn nummers die misschien meer bij je binnen komen dan andere: wat te denken van Smoke of van Fade To Nothing? Als je zijn muziek al kent, haal je er vast je eigen favoriet wel uit. Ásgeir laat met zijn vijfde album horen dat hij het prima aankan, muziek én teksten schrijven, ja, nota bene, in het Engels. Zijn stem heeft nog steeds die natuurlijk ontwapenende klank waarmee hij je als luisteraar kan raken én dat gebeurt ook op Julia met zijn warme en ongecompliceerde nummers. Julia is als thuiskomen en weten dat het goed is, een langspeler die je met plezier opzet om van te genieten. Heel fijn album!

Review (Orange Flag Music) : IJsland mag dan wel een eiland zijn met weinig mensen, ze weten daar op verschillende disciplines het veel beter te doen dan vele andere landen in de wereld. Ik hoef niemand meer te vertellen dat ze op het gebied van muziek best wat kunnen en dat wordt maar weer eens bevestigd als je luistert naar Julia van singer-songwriter Ásgeir. Een album dat met gemak de concurrentie uit het buitenland aankan. Ásgeir is een van de belangrijkste singer-songwriters uit IJsland en hij maakt al best een tijdje muziek. Zijn eerste album dateert alweer uit 2012 en door de jaren heen heeft hij een uitstekende reputatie opgebouwd. Niet alleen in IJsland zelf, maar ook in andere delen van de wereld. Hij krijgt volop erkenning en waardering van muziekcritici en luisteraars voor wat hij allemaal produceert en ik vind het volkomen terecht. Want luister maar naar een album zoals Julia en je zult merken dat de songs toch wel heel sterk zijn geproduceerd. Ásgeir maakt vooral een vorm van indiepop, maar ik kwam tijdens het luisteren ook tot de conclusie dat hij andere genres in zijn muziek weet te verwerken zoals folk en singer-songwriter muziek. Dat maakt van hem veelzijdige en interessante artiest, niet heel makkelijk om te definiëren. Indiepop, folk of singer-songwriter muziek, Julia is en blijft toegankelijke muziek om naar te luisteren en je hoeft weinig moeite te doen om er gelijk van te genieten en te waarderen. Sommige muziek uit IJsland heeft soms de tijd nodig om te kunnen waarderen, maar Ásgeir maakt muziek perfect geschikt voor een groot publiek. Geen ingewikkelde taferelen, maar songs waar je meteen wat aan hebt. Ásgeir mag je naast veelzijdig ook als een ervaren artiest zien omdat hij al jarenlang actief is in de muziekscene. Deze ervarenheid is te horen op Julia, want muzikaal gezien zijn de songs op heel fraaie wijze geproduceerd en is er van alles te beleven. Ondanks dat de muziek op Julia veel rust uitstraalt, hoor je genoeg verschillende instrumenten en weet Ásgeir de songs ook nog eens te betoveren met zijn kalme stem. Ben je een beetje bekend met de IJslandse muziekscene, of in popmuziek in het algemeen, dan zul je Ásgeir vast wel bekend in de oren klinken. Hij treedt namelijk niet alleen op in IJsland, maar doet dat ook in andere delen van Europa, waardoor best een redelijk aantal muziekluisteraars hem inmiddels kennen. Met Julia toont Ásgeir aan dat hij nog steeds behoort tot een van de betere singer-songwriters van het moment en dat er uit dat koude eiland nog genoeg creatiefs wordt geproduceerd. Ze hebben het daar toch wel heel goed voor elkaar.

Review (Nieuwe Plaat) : Bluesgitarist B.B. King noemde zijn gitaar Lucille. Formule 1-coureur Sebastian Vettel gaf zijn raceauto elk seizoen een nieuwe naam. Onder anderen Julie, Abbey en Suzie passeerden de revue. De IJslandse muzikant/singer-songwriter Ásgeir doet iets soortgelijks en gebruikt daarvoor de naam Julia. Julia is de personificatie van zijn ‘zijn’, het stemmetje dat alles belichaamt: twijfel, verlangen, herinnering, richting, zachtheid. Zonder al te diep in te gaan op het psychologische principe dat hierachter schuilgaat, zou je kunnen zeggen dat Ásgeir op deze manier onderzoekt hoe hij zich verhoudt tot zijn innerlijk kompas. Dat kompas, in de vorm van openingstrack Quiet Life, klinkt als volgt: ‘I don’t know if I can give you all that you need/I’ll roll the dice, put it all on the line for you.’ De innerlijke spanning is herkenbaar en menselijk, maar wordt nergens ongemakkelijk. Daarvoor is het timbre van Ásgeir te mild en verzoenend. Ontwapenend bijna. Het lied Against The Current gaat over verandering en vervorming van identiteit. Julia is hier de spiegel die zorgt voor zelfconfrontatie via reflectie. ‘Stare into the water/See myself swimming in the sky’ is de schitterend paradoxale openingszin van dit lied. Tekstueel voel je aan je water aan dat het toewerkt naar een kruispunt. Niet als bestemming of oplossing, maar als markeerpunt van onomkeerbare keuzes. Gaat het lied Smoke nog over de fase waarin keuzes voor hem werden gemaakt (‘She used to tell me which way to go If i was standing on a dividing road’), gaat titelstuk Julia in de vorm van een IJslandse folkmythe veel meer over het omarmen van de eigen intuïtie. Een kruispunt suggereert vaak iets achterlaten, maar in het lied Stranger blijkt dat het kruispunt ook iets heeft teruggegeven aan de protagonist: ‘But the river hasn’t changed, it’s still running through my veins/As it did when I was young, and I know it will keep on flowing.’ Met andere woorden: een herboren besef van wat altijd al door hem heen stroomde. Into The Sun, het slotlied, gaat aan de oppervlakte over opstijgen en loskomen. Toch zal menig luisteraar de sfeer van lichte onrust niet ontgaan. Dit komt vooral doordat dit lied tekstueel doet denken aan het verhaal van Icarus. In de mythe van Icarus is de val niet alleen straf voor hoogmoed. Het staat ook symbool voor de tragiek van verlangen. Met de acht tracks die een brug vormen tussen openings- en slottrack, ontstaat het overstijgende beeld dat de zoektocht naar richting even gevaarlijk kan zijn als het ontbreken ervan. Julia is in dat opzicht een album dat weliswaar vertrouwd, maar niet veilig voelt. En dat is maar goed ook, want kunst die veilig voelt blijft zelden hangen. Toegegeven, deze recensie duikt meer dan gebruikelijk de diepte in. Het is een poging om duidelijk te maken dat Ásgeir niet over één nacht ijs is gegaan bij het schrijven (voor het eerst geheel alleen) en produceren van Julia. Er is op verschillende niveaus veel te ontdekken. Voor de sfeerluisteraar is de plaat rijk aan mooie, verstilde, introspectieve folkpopsongs. De identiteitszoeker hoort een album over zelfbeeld, projectie en autonomie. En voorbij de psychologie wachten er voor de archetypische luisteraar symbolische en mythische lagen die neigen naar een initiatierite. En dat alles vervat in één naam: Julia.

Review (Spectrum Culture) : On Julia, his fifth studio album, acclaimed Icelandic folktronica musician Ásgeir steps outside of his comfort zone and eschews his father’s voice. The poetry of Einar Georg Einarsson and Júlíus Aðalsteinn Róbertsson, a friend, had provided the lyrics — sometimes via translators — of Ásgeir’s previous compositions. Now, at 33, he’s standing on his own. It’s evident from tracks such as “Quiet Life” that Ásgeir can be a capable lyricist. “Stare into the water/ See myself swimming in the sky/ Every part of me comes to light,” it begins. It’s a song that could be about a romantic partner or a parent: “I’ve been tossed around by every wind/ Trying to fit into what you want me to be.” Far from lacking poetry, Ásgeir seems to have inherited some of his father’s gift of expression. “The wind disturbs the water/ And I split into a thousand parts/ I’m not alone, there’s an army within my heart.” But the lyrics on some tracks are weaker. From “In The Wee Hours:” “Headache, my heart’s beating out my chest/ I know I must’ve said something I should not have said/ Last night in the low lit cocktail bar/ Flying on the wings of intoxicants/ Should’ve just stayed home and gone early to bed.” Many of the songs on Julia speak to self-understanding and self-discovery. From “Into The Sun,” the lovely album closer: “Looking in the rearview/ You’re in another light/ Terrified with where you’ve found yourself…/ Trying to be someone/ You think you ought to be/ But your shadow’s always on your tail.” Ásgier has described the album as dealing with the process of aging out of one’s heedless youth and grappling with larger meaning. “Julia is about losing my way, and the struggle to find it again,” he has explained. The banjo-decorated “Smoke” is about feeling that he’d lost his inner voice: “I hope she’s waiting for me down the line/ I’ll be listening/ When the chaos and the smoke subside/ She’ll talk to me again.” Overall, though, the music on Julia feels a little fresher than on previous albums, hewing closer to a folk-pop mode. Ásgeir’s delicate banjo and improvised cello by Nashville artist Nathaniel Smith (Kacey Musgraves, Camera Obscura) are part of this. A soft-spoken horn section arranged by Samúel Jón Samúelsson (Coldplay, Sigur Rós) featuring Samúelsson on trombone, Óskar Guðjónsson on sax and Kjartan Hákonarson on trumpet adds to the naturalistic feel. A few of the tracks were recorded live with the band, and there’s a lighter hand on the synths. Influences Ásgeir cites, such as Daniel Lanois, Nick Drake, Adrianne Lenker and Gregory Alan Isakov, are clearly perceptible. The title track draws its inspiration from a classic Icelandic poem where a heartbroken woman returns from the dead to claim her former lover. Touches of pedal steel, and Ásgeir’s clear falsetto, bring the ghostly story to life. The sweet folk/Americana harmonies recollect Dry the River or Simon and Garfunkel. “Universe Beyond” imagines the final thoughts of the character of Julia just before she walks into a lake. Sweeps of pedal steel illuminate the darkness of the mournful poetry: “Standing on the edge, I see you/ Under skies of marigold/ With the autumn shining in your eyes.” Nils Törnqvist keeps up a sense of movement on drums, but none of these songs go quite as far as to rock out, and even the peppiest ones feel held back. The delightful and almost-catchy lead single “Ferris Wheel” yearns to cut loose, but, as with several other tracks, the volume sounds overcompressed, and the song gives the sense of being slightly slowed down. It’s as though the “old American car” of the chorus were straining against the brakes. The 7/8 rhythm on “Sugar Clouds” is compelling, and the track is resonant and listenable, but it doesn’t rivet. It’s easy to listen to Julia and just drift. There’s nothing wrong with that, but Julia is not, in fact, an album of easy messages. There are emotions here worthy of greater focus, and wistfulness that can’t tug at the heartstrings if it’s not called to the listener’s attention. That said, Ásgeir’s gentle and flawless tenor is as luminous as ever on Julia — reason enough to give it a listen.