ARNO : IDIOTS SAVANTS |
||
Label : Delabel Release Date : 1993 Length : 50:47 Review (MusicMeter) : Vreemd eigenlijk dat het mij nu zo opvalt hoe diep deze plaat geworteld is in de chansontraditie die Arno mee droeg, zij het op zijn eigen, licht beschadigde manier. Arno blijft de White Trash European Blues Man van “Putain Putain” en “Bathroom Singer”, maar op Idiots Savants hoor je minstens even sterk de geest van het chanson éclaté: In nummers als “Les filles du bord de mer” hoor je echo’s van Brel en zelfs een scheutje Trenet, niet in bombast, wel in die aandacht voor kleine levens en verloren blikken. “Martha ma douce” leunt dan weer tegen (latere) Gainsbourg aan, met zijn breekbare intimiteit en licht ongemak: teder, maar nooit geruststellend. Die chansonlijn maakt “Knock Knock” extra interessant. Het nummer voelt als een ontspoorde chanson noir, waar de melodie bijna verdwijnt en de tekst half gesproken wordt, wat doet denken aan Nick Cave toen hij nog niet de pianoman was, maar net zo goed aan Léo Ferré wanneer die besloot dat zingen optioneel was of aan de Rita Mitsouko hun schizofrenie. Hij zingt ook in een taal die al kapot is. Het schuurt dat het goed doet voor de ziel. |
||