AIRBAG : DYSPHORIA - LIVE IN THE NETHERLANDS

AIRBAG : DYSPHORIA (LIVE IN THE NETHERLANDS)

Disc One (47:17)

Dysphoria
Tyrants And Kings
Awakening
Erase
Tear It Down

Disc Two (46:54)

Machines And Men
Redemption
Never Coming Home
Homesick I-III

Label : Karisma Records

Venue : Poppodium De Boerderij, Zoetermeer, The Netherlands

Recording Date : November 2, 2024

Release Date : November 21, 2025

Review (Written In Music) : Vorig jaar bracht Airbag The Century Of The Self uit, hun zesde album, opnieuw met hun sfeervolle sound en gedragen door het kenmerkende gitaargeluid van Björn Riis. De Noren gingen op tour en daarbij deden ze De Boerderij in Zoetermeer aan, niet zozeer het Walhalla in letterlijke zin, maar zeker wel in figuurlijke zin. De Boerderij in Zoetermeer is dé locatie bij uitstek waar progminnend Nederland en omstreken graag de liefde voor het genre bewijst én waar het geluid ook steeds ongeëvenaard goed is. Niet gek dat juist daar, naast ook vaak het Tilburgse 013, live opnames worden gemaakt. Riis, zanger Asle Tostrup en drummer Hendrik Bergan Fossum kozen ook De Boerderij als opname-locatie. De drie vormden anno 2024 de kern van Airbag. Ze kwamen echter niet alleen; de Oak-muzikanten, zanger en toetsenist Simen Valldal Johannessen en bassist Oystein Sootholtet boden versterking op hun respectievelijke instrumenten. En hoe goed zij zijn, ook als zelfstandige band, bleek op hun albums Lighthouse, False Memory Archive, The Quiet Rebellion Of Compromise en dat werd eerder dit jaar nog eens bekrachtigd met het erg fraaie The Third Sleep. Airbag heeft ervoor gekozen om voor het album niet de setlist van de tour te volgen en deze eerder zowat om te draaien. Tijdens de tour opende de band juist met een aantal nummers die niet van The Century Of The Self kwamen, maar die juist afkomstig waren van de albums The Greatest Show On Earth, Disconnected , A Day At The Beach en All Rights Removed. Tegelijkertijd, die setlist met opener Machines And Men met daarin ontzettend fraai baswerk van Sootholtet bood wel een mooie dwarsdoorsnede van het werk van Airbag van vóór het actuele album. En niet onbelangrijk, daarna speelde de band het volledige The Century Of The Self gevolgd door Colours van het debuut, Identity, en met als absolute uitsmijter het geweldige Homesick. Wellicht gaf Airbag er echter de voorkeur aan juist het actuele album nog eens onder de aandacht te brengen én opent het album daarom eerst met de integrale uitvoering van die langspeler. Je kunt bij Airbag niet om het gitaarspel van Riis heen. De man weet meer gevoel in zijn spel te leggen dan veel van een heel leger van zijn collega’s bij elkaar zou kunnen proberen. Natuurlijk, steevast wordt dan ook altijd zijn grootste invloed genoemd. Dat laten we in deze recensie buiten beschouwing omdat, hoe groot ook de betekenis van die invloed is of is geweest, bij Airbag gaat het om de muziek van deze band én om het spel van Riis. Als die an sich al niet de moeite waren, zou je je überhaupt kunnen afvragen of het tot deze recensie was gekomen. Wie zijn laatste solo-album kent, weet dat hij dan ook meer, veel meer, kan. Volg je eigenwijs de volgorde van de setlist en luister je eerst naar Machines And Men, dan voel je hoe de spanning en de nog maar net ingelost wordende anticipatie de zaal inpakte: Riis ging met z’n loopje achter het ritme en achter de texturen aan. Er hing spanning in de lucht en Tostrup was zeer gedreven. De appetizer en eerste kraker voor de avond stonden meteen als een huis. De gitaarsolo van Riis? Niets minder dan heerlijk. Je voelde hoe toon voor de avond meteen gezet werd. En verdorie, de ritmesectie klinkt ook al alsof ze al vaker samen speelden. Die opening van Redemption: Tostrup scherp, gedreven, dook in de teksten, ademde ze en man, man, wat liet Riis zijn gevoel weer spreken! Riis is de naam! Vooral hoe band de draad van het nummer weer oppakte: Riis en de band zetten het gewoon weer straf neer. Uit dat eerste deel van de set kwam ook Never Coming Home. Tostrup kan live nog wel eens wat gelaten overkomen, dat deed hij in De Boerderij in ieder geval niet. Airbag mag blij zijn met hun Oak-maatjes: Johannessen en Sootholtet kweten zich zeer zorgvuldig van hun taken. Never Coming Home onderstreept nog maar eens hoeveel gevoelsmens Rijs is en hoe heerlijk hij in november vorig jaar zijn solo liet klinken in Zoetermeer. Wat een geweldenaar op de gitaar is hij toch ook én wat is dit genieten geblazen. Bewaar Homesick maar voor later, als laatste nummer van je luistersessie, dan kom je het dichtst bij de beleving van de tour. En dus over naar het eerste schijfje. Daar vind je de hele jongste langspeler maar dan valt je wel op hoe strak dat album live klinkt en hoeveel panache de band dan weet toe te voegen. Het ruwe, het ongepolijst klinken, dat past de mannen erg goed. Dat betekent niet dat de band en hun gasten zich er met een Jantje van Leiden vanaf maken, integendeel, in vergelijking met de studioversie voel je hier het schuren van het nummer erg goed. Het mooie is dat Airbag je bij de hand neemt, dat je de beleving van de band voelt als je de dubbelaar beluistert: de gretigheid van de band zit in alles. De studio-versies lieten een band horen die met het nieuwe werk misschien niet helemaal wist te overtuigen, het concert in Zoetermeer laat horen dat de band die avond scherp bij de les was én juist ook de zaal wilde meenemen. Als Tear It Down live uit je speakers knalt, dan voel je ook in Tostrup’s stem de urgentie. Doe jezelf een lol. Ook al zou je eerst al de tweede schijf hebben gedraaid, zet dan toch Homesick nog maar eens op als sluitstuk van het luisteren naar dit live-album van de Noren. Ja, wellicht paste de hele show van die avond niet op cd, dat kan, wie weet volgen de ontbrekende nummers nog eens apart, maar, ook met dit live document is het erg, erg genieten van Airbag live. En nee, niet alleen vanwege het spel van Riis, de hele band klinkt hierop alsof ze die avond in november in Zoetermeer erg genoten. Nog maar eens een rondje dan?

Review (Rock Tribune) : Na 16 jaar en zes studioalbums verschijnt voor het eerst een officiële liveregistratie van de Noorse progband Airbag. De opname gebeurde tijdens een indrukwekkend optreden in Poppodium Boerderij in Zoetermeer in 2024. Deze dubbel-cd/dubbel vinyl-uitgave laat de band op zijn best horen: rauw, meeslepend en sonisch verbluffend. Live komt de groep dynamischer over dan op studioplaten. Jammer dat er geen video opnames verschijnen want er werd ook gefilmd. Bewijs is de eerste single ‘Erase’ die je kunt terugvinden op YouTube. De muziek ligt in de lijn van The Pineapple Thief, Leprous, Soen en soortgenoten. Gitarist Bjørn Riis, die ook al vijf soloplaten heeft, voegt met zijn Gilmour-stijl en -klank, een flinke scheut Pink Floyd toe. Asle Tostrup (zang) en Henrik Bergan Fossum (drums) zijn de andere leden van de groep, die live nog werd aangevuld met een extra gitarist en toetsenist. Airbag is met zijn bombastische arrangementen met ambient soundscapes niet meer weg te denken uit de progressieve rockscene. Deze tournee was grotendeels gewijd aan het zesde album ‘The Century Of The Self’. Je krijgt bijna de ganse plaat live gepresenteerd aangevuld met een bloemlezing uit de andere platen.

Review (Louder Sound) : It’s not easy maintaining a modern prog band as a commercial concern. Plenty of acts with loyal followings keep their fanbase well-fed and the coffers topped up between studio albums with ‘deluxe’ versions, reissues, acoustic sets, B-sides collections and that venerable staple, the live album. So it’s slightly surprising to find that after more than 20 years in existence, Airbag have only now officially released a full-fat, plugged-in concert record, following on the heels of their sixth studio album, 2024’s A Century Of The Self. Recorded at Poppodium Boerderij – a familiar haunt of many a touring progger in Zoetermeer, Netherlands – Dysphoria Live features A Century played in full, followed by a second half of older material. Extra flavour is undoubtedly teased out of the recent material, as opener Dysphoria benefits from several minutes of atmospheric introductory ambience compared to the studio take. Then Asle Tostrup’s vocal, which sounds so dry and vulnerable on record, has a more openly emotional quality here as he asks: ‘Did you come here to find some peace and hide/Too much confusion in your head at times?’ Tyrants And Kings and Erase are full of sharper contrasts than their dreamier studio counterparts, with Bjørn Riis’s guitars sounding positively canyon-straddling during the instrumental peaks, and the rhythm section creating a formidably portentous rumble underneath it all. Chiming acoustic guitars, midnight piano and plumes of fretless bass combine on Awakening to offer a smoky backdrop to Torstrup’s yearning invitation to ‘Wake up now and feel again’ – a sentiment that seems tailor-made to be sung to a live audience. The emotional intensity is cranked up further when A Century’s 15-minute closer Tear It Down reaches an engulfing, cavernous-sounding climax. Then Machines And Men from 2020’s A Day At The Beach builds from a brooding instrumental pulse to a state of roaring panic as Torstrup offers the heartfelt cry: ‘I wanna get out.’ There’s always been a beautifully resonant, high-and-lonesome quality to his voice, also highlighted on the ‘God is the future’ crescendos of Redemption, which supports the recurring theme of Airbag’s songs: human connections fraying under the weight of an uncaring, increasingly impersonal modern world. In the immersive emotional ride of Dysphoria Live, though, they’ve shown there’s nothing like music to make us feel whole again.

Review (Background Magazine) : After 16 years and five studio albums the Norwegian quintet Airbag now release their first live album called Dysphoria, Live in The Netherlands, recorded at the legendary Boerderij venue in Zoetermeer. Airbag's first official live album features nine tracks, and the album is a must for guitar addicts, who like Pink Floyd-like guitar playing; meaning: very melancholic and atmospheric, superb guitar picking by Bjorn Riis. Besides Riis, the Airbag fold on this amazing live album consists of Asle Tostrup (vocals, keyboards), Hendrik Bergan Fossum (drums), Oystein Sootholtet (bass guitar) and Siwen Valldal Johannessen (keyboards). The first CD compromises the entire Airbag album The Century Of The Self (see review), which was released in 2024; so, the following songs can be enjoyed: Dysphoria (featuring a strong guitar melody and solo, but rather too long), Tyrants And Kings (best song of this album with a virtuoso guitar solo indeed), Awakening, Erase and the epic, excellent prog rock song Tear It Down. CD2 starts with Machines And Men from Airbag's album A Day At The Beach (2020, see review), followed by Redemption from Greatest Show On Earth (2013, see review) and that track is dominated by a wonderful heavy guitar riff. The last two songs, Never Coming Home and Homesick, are from All Rights Removed (2011, see review) and especially the epic Homesick, clocking in over twenty minutes, is a sheer, melodic prog rock beauty, filled with lots of atmosphere, guitar solos and melodies, giving me goosebumps and reminding me of Steven Wilson, Porcupine Tree and Pink Floyd indeed. The vinyl edition of Airbag's Live in The Netherlands is a must have deluxe gatefold album with an exclusive booklet, and furthermore it is also a limited first pressed white/blue marbled vinyl edition, so a wonderful Xmas present indeed.